Dansen.

Muzikanten doen dansen af als een bezigheid voor diegene die niet gezegend zijn met het vermogen een muziekinstrument te bespelen en om dat te compenseren maar een beetje met de heupen zwiepen op de dansvloer. Voor mensen die hun leed, frustraties, woede of liefde niet kunnen uiten door zang, piano, gitaar, trompet of desnoods triangel en het daarom maar op de dansvloer doen.

Zo zien muzikanten dat.

Wij muzikanten maken muziek, om anderen te vermaken. Te verpozen. Te ontroeren. Om onszelf te uiten of anderen aan het dansen te brengen. Maar zélf dansen!? Ben je me daar een haartje betoeterd!

Dinsdagavond 27 december 2011. Paradiso Amsterdam. Glitterazzi. Ik heb gedanst. Als een malle!

Mooie avond. Boeiend mag ik wel zeggen. Had eigenlijk geen zin of puf. Zag mezelf – muzikant– beslist niet op de dansvloer staan. Wat had ik dan te zoeken in Paradiso op dit hippe feestje!? Pas op het allerlaatste moment besloot ik om toch maar te gaan. Trok iets zwarts aan, sprong in de auto en reed naar Amsterdam. Buiten Paradiso even gewacht op Amber en Willine (later kwam ook Tamar ons verblijden met haar aanwezigheid) en toen zag ik het al.

Jawel, zo’n avond. Buiten verzamelden zich de eerste gasten. Allemaal kleurrijk, glitterrijk, extravagant, gay en überhip. Ik keek naar mijn zwarte overhemdje en All Star sneakers en kreeg een droge mond. En ik was vast van plan die droogte te gaan verhelpen door de hele avond aan de bar te blijven drinken. Er zou niet gedanst worden. Hoe goed het gezelschap ook was. Aan mijn lijf geen tango en polonaise. No frikkin’ way!

All in the mind

Met het verglijden van de tijd heb ik er een soort schaamte voor gecreëerd, dat dansen. Vanaf mijn 16^e, het moment dat ik begon met gitaarspelen. Alsof er van toen af aan kleine metaaldeeltjes vanaf de snaren, via mijn vingertoppen mijn lichaam binnendrongen. Alsof die deeltjes zich ophoopten in mijn heupen en daar de boel finaal lieten vastroesten. Dansen werd een soort taboe. Een dansvloer een no fly zone.

Ik kan het niet, dacht ik altijd bij mezelf. En als je dat maar blijft geloven dan wordt het ook een werkelijkheid. Stel jezelf maar eens 20 jaar lang voor dat je niet kunt fietsen. Stap dan eens op een fiets. Ik verzeker je dat je er direct vanaf lazert, of slingerend jezelf de sloot in bonjourt. It’s all in the mind

Want geloof het of niet. Ooit… ja, ooit… was ik een vervend danser. Verhalen van een Maarten die op bruiloften met vrouwen van 2x zijn leeftijd de hele avond op de dansvloer sleet doen de rondte (en ze kloppen). Het is ooit ergens mis gegaan, en ik denk dat het begon op het moment dat ik het muziek maken allemaal veel te serieus ben gaan nemen.

Glitterazzi

Terug naar dinsdagavond. Ik ben wel wat gewend hoor. De afgelopen jaren ben ik als muzikant en singer-songwriter op plekken geweest, heb ik dingen gezien en meegemaakt waar ik gerust een bestseller over zou kunnen schrijven. Ik kijk nergens van op.

Toch zijn het doorgaans de wat ‘rauwere’ plekken waar ik kom. Krakend oud hout, rook, baarden, gympen en t-shirts. Minder glitter in ieder geval. Het was dus voor mij even geleden dat ik bij binnenkomst direct een soort glittershower kreeg (in mijn haar. Inmiddels 4 douchebeurten verder ben ik nog een wandelende glitterwolk).

Ook even geleden was het dat ik bij elk oogcontact met een man (al dan niet bedoeld) direct sjans had.

Ook even geleden dat ik die ene ex tegenkwam die zich een glitterhoedje schrok dat ik op dit feestje aanwezig was.

Ook even geleden dat ik in mijn billen werd geknepen door mannen. Op deze avond vaker dan ik in mijn hele leven door het vrouwelijke geslacht. Al moet gezegd, egostrelend is het wel om te weten dat je nog ergens in de markt ligt. Fijn dat Amber, Tamar en Willine zo nu en dan als een soort VN Veiligheidscordon beschermend om me heen hingen.

Ook even geleden dat ik gedanst heb. Het gebeurde gewoon. In de kleine zaal van Paradiso. Alsof mijn dansspiergeheugen langzaam terugkwam. Eerst de ene heup, toen de andere. Voorzichtig. Ingetogen. Niet al te sexy, voordat het billenknijpen weer in alle hevigheid zou losbarsten. Maar wel gewoon leuk. Ik verbaasde mezelf. Ik vond het LEUK!

Schaterlachend reed ik in de auto naar huis. Gedanst! Ik! Who would have thought. Dat geneuzel van muzikanten en niet dansen ook. Prik er doorheen mensen. Het is een houding. Een poze. En dan ook nog eens flinterdun. Zo van: we kunnen niet dansen, dus we doen alsof het so not cool is…

Doe zoals Amber, Willine en Tamar. Trek al die vastgeroeste en onverschillige muzikanten de dansvloer op. Vinden ze stiekem leuk. Echt, geloof me.

Dansende singer-songwriters. The world will be a better place…

De stem van de juf leek van ver te komen maar deed me met een schok terugkeren in de werkelijkheid. Zoals zo vaak voelde het ook dit keer als het terugtreden in je lichaam na een bijna dood ervaring. Ik had weer eens glorieus naar buiten zitten staren en de rekensommen in mijn schriftje leken net zo relatief als tijd en ruimte. Mijn dagdromen waren een stuk minder relatief, althans voor mij. Die gingen namelijk weer over muziek maken. In een band. Op een podium. Voor een volle zaal. Of ik hoorde hele symfonieën in mijn hoofd, waar ik aandachtig naar luisterde terwijl ik naar vogeltjes in een boom keek.

Laatst kwam ik haar tegen, deze juf. Voor het eerst na ruim 20 jaar. Het eerste wat ze zei was: ‘wat was jij vroeger een dromer zeg. Onvoorstelbaar. Dat jij nog goed terecht bent gekomen! Het leek vaak wel een tweede natuur.’ ‘Het IS een tweede natuur’, verbeterde ik haar. ‘Alleen nu heb ik er mijn beroep van gemaakt.’ Ze wist niet of ze moest lachen of meewarig haar hoofd schudden. ‘Tja, dagdromen en muziek. Je zult het nooit zijn afgeleerd denk ik.’ Inderdaad. En ben ik daar even blij om.

Ik ben opgegroeid met muziek. Had het altijd om me heen. In mijn vroegste herinneringen zie ik mezelf op de grond, spelend met mijn autootjes (op een prachtige bruine ‘70’s vloerbedekking), terwijl mijn vader piano speelde, er hard muziek uit de speakers schalde of de tv luid aanstond als Toppop werd uitgezonden (en mijn hemel wat maakte dat een indruk op me!). Vaak kwamen er muzikanten, DJ’s of platenverkopers bij ons over de vloer. Het was simpelweg onmogelijk om eraan te ontsnappen. En dat wilde ik ook helemaal niet. Integendeel.

Mijn vader had – deels voor zijn werk, deels als liefhebberij – een enorme platen- en singlescollectie. Ik had boven een oude pick-up, een krakende versterker en hele oude boxen. Als ik niet buiten aan het spelen was, dan haalde ik een stapel platen beneden, ging naar mijn kamer en luisterde muziek, maakte mijn eigen radio-uitzendingen of gaf airguitar spelend een privé concert voor mijn playmobielpoppetjes.

Kortom, altijd muziek om me heen. Was dat even niet zo, zoals op school, dan zorgde ik er op mijn manier wel voor dat ik de edele toonkunst niet hoefde te missen.

Passie

Het zit diep in me. Heel diep. Het vormt zo’n beetje de kern van mijn wezen. Ja, lekker vaag, ik weet het. Maar liefde en passie zijn soms ook ongrijpbaar. Ik kan simpelweg niet zonder muziek. Op vakantie ben ik al na een dag strontchagrijnig als ik geen iPod bij me heb.

Ik kan ook heel verontwaardigd doen als mensen muziek ‘leuk’ noemen. Hoezo leuk?!! Moet je er om lachen dan? Muziek is niet leuk. Daarvoor is het te veel kunst, te heilig, te veel een Godsgeschenk. Of zelfs boos als men muziek afdoet als behang. Als achtergrond voor het leven. Liefst zo zacht mogelijk. Ja hallo, als je van stilte houdt, ga je maar ergens op een gletsjer in de Alpen zitten.

Muziek is alles. Alles is muziek. Je hartslag is ritme, net als je ademhaling. Het geluid van stromend water heeft een toonhoogte en een melodie. Tjilpende krekels, fluitende vogels, wind, regen. Je stem ook. Zelfs als je praat, doe je dat met een melodie en in een ritme.

Volgende week Passie Voor Muziek Deel 2

Mij deerde het niet meer. Van al die inktzwarte wolken en hagelstenen trok ik me geen reet aan. Ik huppelde en fladderde rond. Zo licht als een veertje. Ik danste de trap van het medisch centrum af, maakte een pirouette en botste bijna tegen een hevig verbouwereerde mevrouw aan. Ik maakte mijn excuses en moest me inhouden om haar door mijn extatische blijdschap niet vol op de mond te zoenen. Ik dartelde naar buiten en ik zong. Ik zóng. Luid, want het kón en het mocht!

APK

Nog geen uur daarvoor was alles nog anders geweest. Ik parkeerde mijn auto op de asgrauwe parking voor het medisch centrum. Ik keek door de voorruit omhoog naar het gebouw. Oerlelijk. Je ziet van de buitenkant dat dit een pand is waar uiterst nare dingen gebeuren. Mijn maag draaide om. Een diepe zucht. Ik wilde hier niet naar binnen. Ik wilde NIET.

Met lood in mijn schoenen liep ik naar de deur, sleurde mezelf de trap op en melde me keurig op tijd bij de balie van de KNO arts.

Mijn stembanden waren toe aan een APK keuring. Een routinecheck. Gewoon eens kijken of alles nog wel schoon is. Geen poliepen of andere aandoeningen die je stem (blijvend) kunnen beschadigen. De laatste keer dat ik dat had laten doen was al weer 10 jaar geleden. De tijd was weer daar.

Ik was er niet gerust op. Het was in mijn directe en indirecte omgeving iets te veel voorgekomen. Poliepen. Het leek schering en inslag. Tot overmaat van ramp had ik een paar dagen eerder een docu gezien over Harry Nilsson. Misschien wel de beste zanger allertijden. Mijn hemel wat had die man een stem! Van fluweel gewoon. Hoe triest dan dat hij die blijvend beschadigde en de laatste jaren van zijn leven niet meer kon zingen.

Het ene doemscenario na het andere trok aan mijn geestesoog voorbij. Optredens cancellen, onder het mes, een tijdje niet mogen zingen en…. Een aantal dagen niet mogen praten! Ja zeg! Ik niet mogen praten. Ik denk dat ik volslagen gek zou worden!

‘Doe je mond maar open’, zei de charmante k.n.o. arts. Ze trok mijn tong iets naar buiten en ging met een apparaat mijn keel in dat nog het meest leek op dat ding dat je in je brandstoftank steekt als je gaat tanken. Even kokhalzen, maar dan valt het best mee.

Op een tv scherm tegenover me kon ik live meekijken. Ik wilde dat niet, maar deed het toch.

Op aanwijzing van de arts maakte ik een glissando van de laagste naar de hoogste noot die ik zo kon maken met mijn tong uit mijn mond en een martelapparaat in mijn keel.

Pardoes kwamen daar twee witte fliebertjes tevoorschijn. Die lustig meetrilden op het geluid dat ik maakte. Het leken wel vleugels van een nachtvlinder, al deed het hele tafereel me ook denken aan… het vrouwelijke geslachtsdeel, maar dat terzijde.

… toen kwam het verlossende woord. ‘Nou, die zien er heel erg mooi uit hoor. Helemaal niks mis mee. Hele mooie bandjes heeft u meneer van Praag.’

De spanning liep mijn lichaam uit als lucht uit een ballon. Ik wilde de arts omhelzen. Haar zoenen. Ik realiseerde me net op tijd dat er nog iets in mijn keel stak. Dus reageerde ik opgetogen met ‘Ghahghggggee Hgrghgggeeaa’.

Euforie

Ik was blij. Opgelucht. Realiseerde me ook wel dat voor veel mensen in mijn omgeving ik als een enorme hypochonder en aansteller door het leven ging. Maar voor mij was dit echt wel degelijk een big deal. Ik maak hen via deze weg mijn welgemeende excuses.

In de auto draaide ik Nevermind van Nirvana. Ik zong luid mee met Cobain. Wat kon mij het ook schelen! Ik heb mooie bandjes, dat had de dokter zelf gezegd. En die kunnen wel tegen een stootje. Come As You Are…

Iedereen zal de verschijnselen wel kennen. Je wordt zweterig wakker met het gevoel dat er net een kudde olifanten over je heen is gelopen. Spierpijn, een kloppend hoofd, snotterig en je hebt waterige ogen. Zo werd ik vorige week wakker en ik wist meteen hoe laat het was. Griep.

Normaal gesproken geen reden voor opwinding. Lekker dagje thuis. Maar kwam het nu even slecht uit! Ik had die avond een optreden. En gigs annuleren, daar is bij mij meer voor nodig dan een griepje…

Voor wie mij of dit blog al een tijdje volgt is het geen nieuws. Solodebuutalbum uitgebracht in maart en sindsdien veel spelen met de band. Zoals je al eerder hebt kunnen lezen: het is erg leuk, zelfs voor het publiek, gezellig, vermoeiend en het levert nog wat op ook. Eigenlijk is er voor mij geen beter tijdverdrijf, maar die dag was ik liever ouderwets met eens stapel stripboeken en jus d’orange in bed gebleven.

Maar ik ben plichtsgetrouw dus heb ik me zo goed en zo kwaad als het kon opgelapt, raapte mijn gitaren bij elkaar, gooide mijn versterker in de laadbak en ben toch in de auto gestapt.
Natuurlijk kwam ik in de file, want dat kom je tegenwoordig op elk ongewenst tijdstip. Ik trok nieuwsgierige blikken van automobilisten omdat ik in de auto alle zangoefeningen in de praktijk bracht die ik me kon herinneren. Ik moet toegeven dat het nou niet direct een alledaagse gezicht zal zijn geweest. Ach, alles voor de kunst…

‘Wat zie jij eruit’, is het eerste wat drummer Erik tegen me zegt als ik de zaal binnen kom lopen.
‘Dank je’.
‘Nee, serieus man, je ziet eruit alsof er een kudde olifanten over je heen heeft gelopen.’
‘Zo voel ik me ook, ik heb griep.’
Na deze ontboezeming nemen band en het tourmanagement me liefdevol onder de vleugels. Mijn spullen worden me uit handen genomen en ik hoef niet zelf op te bouwen. Ook de soundcheck mag ik aan me voorbij laten gaan. Ik hoef slechts ‘1, 2, 3, test’ door de microfoon te roepen en mag vervolgens weer op mijn plek. Het heeft zijn voordelen, een griepje.

Na wat paracetamol probeer ik heel voorzichtig wat te eten tijdens de crewmaaltijd. Ik doe zelfs voorzichtig mee aan het traditionele moppentappen. Zal het dan toch lukken vanavond? Alle doemscenario’s en sterke verhalen van collega muzikanten trekken angstvallig aan mijn geestesoog voorbij…

Op een gegeven moment komt de tourmanager ons dan eindelijk demonstratief op haar horloge tikkend duidelijk maken dat het tijd is. Raar wat er dan met je lichaam gebeurt als je ziek bent. Op weg naar het podium voel ik gewoon dat de adrenaline het als het ware overneemt van de paracetamol. Helemaal als ik vanuit de coulissen de zaal in gluur en het publiek zie. Het is druk. Veel drukker dan ik verwacht had.
Eenmaal op het podium concludeer ik dat al die muzikanten met hun sterke verhalen over overgeven en flauwvallen op het podium een grote duim moeten hebben. Het valt allemaal best wel mee namelijk. Ok, mijn stem slaat af en toe over en als ik in mijn enthousiasme op het drumpodium spring word ik verblind door vreemde lichtflitsen voor mijn ogen.
Het applaus aan het einde maakt echter veel goed.

Mijn vrienden van de band en slaan me iets te hard op de schouder en complimenteren me met misschien wel een van de beste optredens die ik ooit gaf. Ik neem het maar als een compliment, al geeft het ook te denken.
Gloeiend, van trots en koorts, heb ik toen de kleedkamer opgezocht. Daar is alle adrenaline uit mijn lijf en het lijkt ineens of de kudde olifanten op zijn schreden is teruggekeerd en andermaal over me heen walst.

Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe ik ben thuisgekomen. Het enige dat ik nog weet is dat ik de volgende ochtend zo fris als een hoentje wakker werd. Echt helemaal nergens meer last van. Weg griep. Als een jong hertje sprong ik uit bed en begroette de ochtendzon en de fluitende vogeltjes.

Diep onder de indruk van dat medisch wonder nestelde ik me vervolgens achter mijn computer waar ik dit stukje tikte…
Voor mensen die zich grieperig of anderszins ziek, zwak en misselijk voelen heb ik slechts een kort advies: vergeet de paracetamol, de eeuwige jus d’orange en de droge biscuits. Ga op tournee! Uitzweten die handel!

John Lennon houdt zijn hoofd schuin naar beneden. Zijn rechterhand iets opgetild. In de aanslag om het glas jus d’orange aan te pakken. Het glas dat mijn opa voor hem inschenkt. Mijn opa heeft zijn rechter wenkbrauw iets opgetrokken. Bijna alsof hij denkt ‘even iets gezonds voor deze Britse jongeman inschenken. Met zijn haren over zijn oren. Bahbah.’

Een tafereeltje dat plaatsvond in juni ’64. Ik denk in Amsterdam. The Fab Four in Nederland. Het land zou tot het uitbreken van W.O. III (en het moment waarop ik mijn baard liet staan) niet meer zo in de war raken. Het hele land, behalve mijn opa. Want die staat op de foto’s alsof hij dat langharig tuig ook wel even een kiekje gunt met hem erop. ‘Beatles? Pfff, hoor je over een jaar niks meer van..’

Nee, dit is niet iets uit een kinderfantasie. Dit is echt. Een vergeelde foto in mijn kantoortje. De romantiek en nostalgie druipen er vanaf. En de trots van mijn gezicht als ik er naar kijk. Ik kreeg ‘m in 1988 van mijn opa. In die tijd draaide ik werkelijk niks anders dan muziek van The Beatles. Het hele dorp, mijn familie, iedereen heeft ’t er nóg over. Mijn grootvader – ook muziekliefhebber (want succesvol zanger in de jaren 50 en begin jaren 60) – vond dat kennelijk wel grappig.

Fantaseren

Ik kon er uren naar kijken. Zoals ik dat nog steeds kan naar voorbijtrekkende wolken of een boom. Vaak sloeg mijn fantasie dan op hol. Lennon die het jus’tje aanpakt van mijn opa, hem op zijn schouder slaat en ‘Thank you Max’, eraan toevoegt. Ze hangen daarna nog uren aan de bar met z’n tweeën. Filosoferend over het leven, de wereldvrede. ‘You see son. It’s really not that hard. There is nothing you can do that can’t be done. All you need is… orange juice…’, vertrouwt mijn opa Lennon toe, bij wie de oogjes beginnen te twinkelen. ‘Yes… you may say that I’m a dreamer’, zegt mijn opa dan afwezig hoofdschuddend.

‘Well Max’, zegt Lennon terwijl hij voorzichtig een hand op mijn opa’s schouder legt. ‘You are not the only one. Nothing is real. Living is easy with eyes closed…’.

Volgt u nog?

Kosmische importantie

Nu ik wat ouder ben besef ik des te meer hoe bijzonder die foto is. Van een bijna kosmische importantie zelfs. Beide heren hebben mij ‘gevormd’. In de eerste plaats natuurlijk mijn grootvader. Zonder hem zou ik er fysiek niet zijn geweest. Dan zou ik slechts een wiskundige mogelijkheid zijn. John Lennon echter, heeft me geestelijk gemaakt. Zonder hem en zijn invloed zou ik nooit muziek zijn gaan maken. Laat staan singer-songwriter worden. Misschien postbode. Of piloot (met vliegangst. Dus dat zou sowieso niet handig zijn), maar muzikant? No way.

Lennon is mijn held. Hij was geniaal. Zo’n mooie man. Zijn kijk op de wereld, zijn muziek, zijn turbulente leven, zijn humor, zijn gave om met woorden te spelen (you got to be good looking cos he’s so hard to see). Ik kan me er in vinden. Het heeft me gevormd. Beïnvloed in een niet te beschrijven mate. En niet mij alleen…

En in deze foto staan ze samen gevangen. Vereeuwigd. Beide heren, die zo belangrijk zijn voor mijn leven. Dat kun je niet slechts afdoen met de term ‘uniek’.

In de hemel

Hoe het met Lennon afliep weten we. In december 1980, amper veertig jaar, doodgeschoten voor zijn appartement in New York. Om niks. Om helemaal niks. Er gaat bijna geen dag voorbij of ik denk ‘wat als….’. Tragisch.

Mijn opa – van wie ik veel hield – overleed in juni 1991. Na een lange, slopende ziekte op zijn 77^e. Het allerlaatste wat hij ooit tegen me zei was ‘denk nog eens aan me’. Ik kijk elke dag naar die bewuste foto…

Nu zitten ze samen in de hemel aan de bar. Drinken jus d’orange en proosten regelmatig op het succes. ‘Zo, dat hebben we mooi even samengebracht. Maarten in lichaam en geest. Goed gedaan.’

Terwijl ik dit schrijf voel ik ze over mijn schouder meelezen en over mijn bolletje aaien. Een fijn, warm gevoel…

Limitless Undying Love Which Shines Around Me Like A Million Suns….. – J. W. Lennon

Ik haalde mijn schouders op en keek het stelletje na terwijl ze zich haastig uit de voeten maakten. ‘Jullie waren trouwens wel helemaal te gek vanavond’, riep hij nog achterom. ‘Bedankt’, mompelde ik, terwijl ik mijn motorkap inspecteerde. Niet ingedeukt. Gelukkig. Dat had er nog bij moeten komen. Mijn lieve, kleine Fiatje had die dag al genoeg te verduren gekregen. Rock ‘n roll car bij uitstek.

On the road. Je maakt wat mee. Het bandleven, ik hou er zo van! Ik ben nooit en nergens zo gelukkig als wanneer ik met mijn band onderweg ben of op de bühne sta. Ik wens iedereen ook een tournee toe. Ga vooral lekker touren. Je wordt er zo intens blij van. Heus waar!

Ten eerste omdat ik echt de allerleukste band van Nederland heb (ja… écht!!). Ten tweede omdat het altijd gezellig is, en niets leuker is om los te gaan met je eigen bandje, je eigen liedjes (en een paar netjes geleende songs). Hey, en als het publiek het dan ook nog eens te gek vindt, dan is dat alleen maar mooi. Kennelijk stralen we het plezier ook uit. Overal waar we spelen is het een gek-ken-huis, roept men ‘wat een energie. Wat een goede band’.  Echt. Je moet zeker eens komen kijken. Of nog beter….. boeken!

Tot zover de schaamteloze zelfpromotie en borstklopperij. De bewuste dag zouden we spelen in Beverwijk, tijdens Thank God It’s Friday. Een leuke dag gingen we er van maken. Doen we altijd. Eerst rustig en relaxed repeteren en dan zo langzaamaan eens richting de kust. Daar zouden we lekker spelen om nog wat fijn te blijven hangen om naar de bandjes na ons te kijken.

On The Road

‘Ben je met die auto!?!’ Het gezicht van toetsenist Wouter verried teleurstelling. Enigszins vermengd met verbijstering. Ik had alle portieren inclusief de klep van de kofferbak geopend en we keken wat beteuterd naar de halve backline die in de Fiat Punto zou moeten (nadat ik een parkeerbon onder mijn ruitenwisser vandaan had getrokken!). Gitaren, bas, versterker, pedalboards, toms, snare, bekkens, om de band zelf voor het gemak nog maar even niet te vergeten.  ‘Dat gaat passen’, zei hij resoluut. Ik trok een bedenkelijk gezicht, net als de overige bandleden.

Om een heel lang verhaal zo kort mogelijk te maken. Wouter is een geweldige toetsenist, maar ook nog eens puzzelmaster. Na wat geschuif, gevloek en gelach kregen we alles erin. Ik achter het stuur nog het meest relaxed. De overige – letterlijk – begraven onder de spullen. Af en toe hoorde ik een kreun of een grinnik van onder de berg dozen en koffers achter me. De assen van de bolide bogen vervaarlijk door. En zo vertrokken we.

Het Rock ‘n roll on the road leven. Laag bij de grond hangend. Een voet in je nek en bij elke hobbel en drempel een geschreeuw alsof je net een ravijn in rijdt. Ik kon nauwelijks in mijn spiegels kijken en maximaal 90 op de snelweg. Niet omdat ik niet harder durfde (ja zeg, we zijn niet van gemalen poppenstront!), meer omdat de auto niet meer harder kon.

Dit zijn momenten waar ik van geniet. Waarom? Ja, weet ik veel. Het is de romantiek, het back to basic gevoel. Ik heb ook ooit in een band gespeeld waarbij ik keurig door een chauffeur werd gebracht. Dan liep ik het podium op, kreeg mijn gitaar om gehangen en kon ik spelen. Ook leuk, zeker. Maar niet van deze charme. Vergelijk het met kamperen. Waarom zou je dat doen als je ook lekker warm en knus in een huis/hotel kunt zitten?! Gewoon daarom! En laat ik nou ook nog eens gek zijn op camperen!

Dit is zwoegen. De heenweg, het uitladen, opbouwen, soundchecken, spelen, zingen, zweten, afbouwen, inladen, de terugreis. Allemaal zelf. Heer-lijk. Zou ik elke dag wel kunnen doen.

Show & toegift

Toen we aankwamen zag ik de organisatoren van Thank God It’s Friday breed glimlachen. Om het pandemonium dat ze voor zich zagen. Ook zag ik ze haast schrikken toen ze de deuren van de Punto open zagen gaan en merkten hoeveel mensen er nog onder de berg spullen vandaan kwamen. Ze konden haast niet meer weigeren een helpende hand toe te steken. En dat deden ze.

De show was leuk. We hebben lekker en goed gespeeld en een indruk achter gelaten. Na de show zijn we nog blijven hangen, wat gedronken en hebben we het gezellig gemaakt. Beetje ‘mingle with the crowd en de andere bands’, zo doe je dat.

De toegift werd die avond verzorgd door een jongen met witte billen en zijn vriendinnetje (tenminste, daar ga ik maar even vanuit, maar he… we hebben het hier over Rock ‘n Roll he!?!). Al was ik blij dat mijn arme autootje alvast was ingereden, want ik moest de jongens nog naar huis brengen. Dus, hup, weer die doorzakkende assen. Op naar Zaandam dit keer.

Eenmaal thuis speelde alles zich nog eens als een film af in mijn hoofd. Ik keek door het raam naar buiten. Daar stond de Punto. Alsof er niks was gebeurd. Keurig geparkeerd, glimmend in het licht van een lantarenpaal. Ik liep naar de koelkast, pakte een biertje en plofte neer op de bank. De adrenaline zou me nog wel even wakker houden, zoals zo vaak.

Ik proostte op de auto en de band. Zielsgelukkig. Wat een mooie dag was het weer.

Ik heb een mooi leven!

X

Ma*rten

Touché, dacht ik bij mezelf, en ik trok een grimas. De vergadering die volgde zou voor meer dan de helft bestaan uit een analyse van de begroeiing op mijn wangen, bovenlip en kin.

Baard

Ik laat mijn baard staan. Was dat al heel lang van plan, deed een aantal mislukte pogingen, en heb toch maar doorgezet. Zo doe ik dat met alles in het leven; Van leren lopen tot en met ’t schrijven van liedjes en een boek. De meningen zijn echter verdeeld tot nu toe en ik moet zeggen dat me dat juist alleen maar stimuleert om vooral de boel lekker door te laten groeien. Zolang er maar over me gepraat wordt, dan ben ik een tevreden mens.

Bijkomend voordeel is dat ik me ook niet elke dag meer hoef te scheren. Daaraan heb ik namelijk een gloeiende hekel. Nee, niet een beetje een hekel, ik zei: een GLOEIENDE hekel. Beeld je even iets in dat je werkelijk te afschuwelijk vind om onder woorden te brengen. Vergroot die afschuw met de factor tien en je komt ongeveer in de buurt van de weerzin die ik voel bij een scheerbeurt van mijn gezichtshaar.

Ten eerste omdat het meestal het eerste is dat je doet in de ochtend. Met mijn verfrommelde gezicht mezelf martellen met een scheerapparaat. Dat terwijl ik veel ben, maar als allerlaatste een ochtendmens.

Ten tweede: na elke scheerbeurt het gevoel alsof iemand zoutzuur over je gezicht heeft gegooid, om dat er vervolgens nog even met een harde schuurspons in te wrijven.

Verder hoor je me niet klagen.

Wat dat betreft benijd ik vrouwen wel eens. Natuurlijk, die hebben zeker ook de nodige ongemakken zo links en rechts. Maar vrouwen worden nou eenmaal niet geplaagd door harde stoppels op hun gezicht (hoewel, ik heb in de metro in Praag wel eens een dame gezien… daar zouden Wilkinson en Gillette zich samen op stuk bijten!).

Ik laat de natuur graag haar werk doen. Mijn tuin, mijn baard nu, maar ook mijn hoofdhaar. Naar de kapper gaan stel ik het liefst zo lang mogelijk uit. Ook dat vind ik strontvervelend. Tijdverspilling. Die verplichte halflauwe cappuccino. Die verplichte gesprekken altijd. Ik word er zo moe van.

‘Hoe was je vakantie?’

‘Ja, wel goed. Hoe was de jouwe?’

‘Ja, ook wel goed’.

‘Ja.’

‘Ja.’

‘Nou…’

Hou op zeg. Hup, schaar er in, fatsoeneer de boel, dan kan ik weer nuttige dingen gaan doen.

Regelmatig krijg ik dan naar mijn hoofd geslingerd dat die houding echt niet past bij een singer-songwriter, bij een artiste. Dat ben je niet alleen op het podium. Dat ben je 24/7. Ook in de supermarkt, in de file of als je onverwacht moet opendoen voor de postbode. Werk aan je image. Artiest ben je altijd en overal en dat moet je uitstralen (dat het zijn van artiest/songwriter ook vaak betekent dat je als een zombie, in isolement opgesloten in een kamer, met wallen onder je ogen, een cafeïneoverdosis en je haarcoupe als een ontplofte hooiberg werkt aan songteksten, dát ziet en weet men dan vaak weer niet).

Rechtvaardiging

Edoch, misschien zit er een kern van waarheid in het imageverhaal. Soms trek ik me dat wel eens aan en denk ik bij mezelf dat ik er wat aan moet doen. Om die reden dacht ik het nuttige met het aangename te verenigen. Ik word een übercoole dude en laat mijn baard staan. Verlost van het dagelijkse scheerritueel en ik werk tegelijk hard aan mijn image door met de baardmode mee te gaan. Een ijzersterk verhaal leek mij zo. Probeer daar es een speld tussen te krijgen.  

De allersterkste rechtvaardiging voor het laten groeien van mijn baard las ik vorige week op twitter: ‘Baarden spreken de waarheid. Mensen denken niet voor niets aan God als een man met een baard’. Bam! Dank u! Die kwam binnen! In een klap was ik van alle twijfel verlost. My beard is here to stay!

En dan gisteren. Een al even overtuigend als verwarrend voorval. Optreden in Blaricum tijdens Old Timer festival. Ik loop de bühne af en word direct aangeschoten door een dame met mijn fotokaart in de hand. Haar blik gleed van de kaart naar mijn baard. ‘Op deze foto ben je nog zo’n jongetje. Maar die báárd… nee éééécht! Ééééééénig!’ Tot mijn schrik ging haar hand naar mijn gezicht en werd ik over mijn wang geaaid alsof ik een konijn was. ‘En nog lekker zacht ook. Wil je wat drinken van me…?’ (haar man stond er naast en schaterde het uit van het lachen).

Uitstekend tourmanagement heb ik. Ze zagen het ‘n tijdje aan en kwamen tussenbeide om me te ontzetten. Totaal onthutst werd ik afgevoerd. Achter me hoorde ik de dame nog roepen ‘als je de baard maar laat staan!’.

In de auto naar huis vielen alle puzzelstukjes in elkaar. De ene zin bleef maar door mijn hoofd spoken. ‘God is een man met een baard’. ‘Halleluja en amen’ dacht ik. Als er iemand een scheppend kunstenaar was, dat was Hij het wel. Bovendien heeft Hij over aanbidders ook niet te klagen. Ik keek opzij naar Sylvia. Die knikte, alsof ze mijn gedachten kon lezen.

Vergeet de fotokaarten. My beard is here to stay…

Mijn vriendjes, omdat ik nergens anders meer over kon praten. Mijn juf op school, omdat ik de godganse dag naar buiten staarde (iets dat ik nooit meer ben verleerd trouwens). Mijn zus, omdat ik onze goudvis perse Ringo wilde noemen. Mijn ouders omdat ik alles beantwoorde met ‘alleen als ik een drumstel krijg’ (‘Maarten ruim je kamer op’ – ‘Alleen als ik een drumstel krijg. ‘Maarten dek de tafel’ – ‘Alleen als ik een drumstel krijg’, etc).

De ellende begon met twee drumstokken die ik kreeg van Herman van Boeyen. Voor degene die even niet weten wie dat is: hij was de zanger en drummer van de band Vitesse. Populair bandje, ooit opgericht door Herman van Boeyen en Herman Brood, maar met veel wisselende bezettingen in de 70′s en 80′s. Van Boeyen was de enige constante factor. Ze scoorden hits met nummers als Good Looking (ik dacht in die tijd dat het ging over het goed zoeken naar iets dat je kwijt bent geraakt) en Rosalyn .

Een vriendje bij mij uit de klas was diehard fan van deze band. Nou ben je dat al gauw van iets op die leeftijd maar hij meende het en had alle platen. Ik werd aangestoken en wist al snel alles fonetisch mee te zingen. Tot zover nog niks aan de hand.

Toen brak die ene dag aan. De dag waarop mijn leven een drastische wending nam. Ik werd door mijn vader meegesleurd naar een optreden van Vitesse. Nou is mijn pa niet alleen vader, maar ook regelneef, dus je raadt het al… ik werd voorgesteld aan Herman van Boeyen. Ik heb de beste man eigenlijk helemaal niet gezien omdat ik slechts verlegen naar mijn schoenen staarde (ze waren blauw, ik kan het me goed herinneren). Wel weet ik nog dat hij heel aardig was, en me de drumstokken gaf waarmee hij net een vlammend optreden had gegeven. Hij deed er ook nog een heel aardig briefje bij, waarin hij me aanspoorde om vooral veel te oefenen met de stokken. Met muziek mee slaan op kisten, stoelen en potten.

Het hek was van de dam…

Mijn liefde voor muziek ontbrandde en zou nooit meer doven. Ik las Herman’s briefje elke avond voor het slapengaan om het daarna onder mijn kussen te stoppen. Natuurlijk volgde ik zijn raad op. In de jaren 80 had je van die kartonnen tonnen met waspoeder erin. Die spaarde ik. Ik draaide ze om en maakte er toms en pauken van. Een omgedraaide emmer was een snaredrum en de pannenset van mijn moeder viel de eer te beurt dienst te doen als bekkens en hi-hat. Het een en ander werd nog eens gestimuleerd door mijn buurjongen Marcel. Die had écht een drumstel en vond het prachtig dat zijn kleine buurjongen wild om zich heen maaide met de stokken van Herman van Boeyen (ook 1 van zijn helden).

Sneeuwballeffect

Het een en ander werd een sneeuwbaleffect. Omdat Herman me expliciet had aangespoord met muziek mee te rammen stroopte ik de uitgebreide platencollectie van mijn vader af. De hele dag draaide ik muziek. Ik zie nog goed voor me hoe die ouwe af en toe met rood hoofd mijn kamer binnenstormde om tierend weer naar beneden te lopen met de platen die hij ook wilde luisteren. Ik leerde allerlei soorten muziek kennen. Van Nederlandstalig, via jazz en rock naar… The Beatles.

Toen ik voor het eerst een Beatleplaat opzette (The White Dubble Album) werden mijn ogen geopend en was pas écht niks meer hetzelfde. Ik wist het nu zeker. Maarten zou de nieuwe Ringo worden. Ik was maar voor 1 ding in de wieg gelegd en dat was mensen verblijden met mijn ritmiek. Ik zeurde dag in dag uit om een drumstel. Ik moest immers beroemd worden. Als drummer welteverstaan. Ik besloot net als Ringo mijn snor te laten staan, al had dat nog niet zo heel veel effect op die leeftijd  – het was elke ochtend weer een teleurstelling als ik in de spiegel keek.

Met vriendjes op school vormde ik een bandje waarmee we The Beatles playbackten. Tuurlijk, ik was Ringo. Ik sleepte elk optreden mijn zeepdozendrumstel en de stokken van Herman mee, plakte een nepsnor onder mijn neus (dat Ringo geen snor had in ’64 tijdens A Hard Days Night, ach wat gaf het) en stak mezelf in het veel te grote colbertje van mijn vader. Voorgoed besmet met het optreedvirus.

Beroemd worden en muziek maken – in die volgorde – dat was mijn levensdoel!

Alles liep anders

Uiteindelijk zou alles toch iets anders lopen. Op het weer na is niets immers zo veranderlijk als de mens. Mijn ouders deden me op pianoles (‘dan leg je een bredere muzikale basis dan wanneer je alleen kunt drummen’). En enorm succes (NOT!), waar ik later nog wel een blogje aan zal wijden.

Toch was het niet dat wat mijn toekomst deed veranderen. Het gebeurde op een mooie zomerdag. Ik liep langs de etalage van een muziekzaak in Hilversum en toen gebeurde het. Een zwarte Gibson Les Paul stond daar in de vitrine te blinken als een appel in de schappen van de AH. Hij leek naar me te roepen. Onweerstaanbaar. Ik was ineens totaal in verwarring. Andermaal een openbaring. Halleluja!

Om een heel lang verhaal kort te maken: op mijn 13e kreeg ik geen drumstel, maar een gitaar. Daar had ik specifiek om gevraagd en mijn ouders gaven opgelucht gehoor aan mijn wens. Ik leerde mezelf het instrument te beheersen door mee te spelen met – jawel – de platencollectie van mijn pa. Ik verkocht mijn elektrische trein om van dat geld een Fender Stratocaster en versterker te kopen en ging al heel snel in bandjes spelen (die allen sneuvelden in rokerige oefenruimtes). Dit was mijn instrument, en hiermee zou ik de wereld gaan veroveren. Zo voelde dat. Met City to City veroverden we uiteindelijk alleen de Benelux (en een heel klein beetje Australië), maar toch…

Vergeten

Het drummen vergeten? Nee, eigenlijk nooit echt. Het is nog steeds niet uit mijn systeem en ik vrees dat het ook wel nooit zal gebeuren. Ik heb een zwak voor drummers (zijn vaak leuke mensen) en als ik ergens een kit zie staan, bind me dan maar vast, want anders kruip ik er achter. Tijdens repetities (ze worden gék van me!), soundchecks (ze worden GEK! van me!) of elders. Ik hou mezelf nog steeds voor dat ik er talent voor heb blijf maar denken ‘als ik later groot ben koop ik een drumstel’. In de studio en tijdens repetities let ik ook vaak op wat de drummer doet. Niet omdat ik ‘m op z’n vingers wil kijken (of… nou ja, dat ook…) maar meer uit een soort van nieuwsgierigheid.

Ook de stokken van Herman heb ik nog steeds. Ze prijken als relikwieën op mijn bureau (zie foto). Ik koester ze. Voor mij is alles er mee begonnen en hebben ze een onuitwisbare invloed gehad op mijn leven. Ik ben Herman daar nog steeds dankbaar voor.

Het briefje ben ik in de loop der jaren kwijtgeraakt. Dat is wel heel jammer. Wel heb ik zelf ontelbare soortgelijke briefjes geschreven voor kids die om een handtekening kwamen vragen. Wellicht dat ze ooit een vergelijkbaar blog over mij schrijven. Wie weet… wie weet….

Saillante details tot slot:

- De tourmanager van City to City – Martin Lürsen – was ook de tourmanager van Vitesse

- De man waar ik al jaren mijn snaren, plectrums, snoeren en dergelijke koop vertelde me onlangs dat hij bassist is geweest van…… Vitesse (wist ik écht niet!)

Het blijft me achtervolgen… Wat betekent dat…!?