Gepost door: maartenvanpraag | februari 5, 2015

Clip & Lakeside Sessions

Ik was mijn sleutels kwijt. Nou heb ik dat vaak, zo’n paniekmoment waarbij ik kloppend over mijn hele lichaam en wild om me heen kijkend naar mijn sleutelbos zoek. Ik vind hem dan altijd weer en denk dan ‘oh ja, natuurlijk.’ Maar nu was hij echt weg. Ik had hem in mijn broekzak gestoken. Dat wist ik zeker. 2015-02-01 18.29.32-2

We hadden net alles ingepakt. De studiolampen, camera’s en het overgebleven proviand. Iedereen uitgezwaaid en onvoorstelbaar hartelijk bedank voor de inzet. En nu was ik in paniek.

Overal zoeken. Tassen weer omdraaien. Broekzakken binnenstebuiten kerend. Nergens. En toen ging mij een licht op. Ik liep naar de prachtige, knaloranje gekleurde hal waar we hadden gefilmd. Daar lag hij. Op de grond.

Die dag filmden we de videoclip voor Young Hearts, de titeltrack van het album dat dit jaar toch echt gaat uitkomen. Het is ook –zoals het er nu naar uit ziet – de eerste single van die plaat. Een uptempo song, dat er heel kort samengevat over gaat dat je jouw eigen leven moet lijden (en leiden), en je dat niet aan ander moet overlaten.

Ik had me er helemaal ingegooid. Letterlijk. Ik ga nog niks verklappen, maar ik knalde tegen muren op, rende en struikelde. In mijn enthousiasme schaafde ik ellebogen, liep ik blauwe plekken op en bleek mijn sleutelbos door het heen en weer gesmijt pardoes en ongemerkt uit mijn broekzak te zijn gevlogen. Het was wel passend eigenlijk.

Want wat een enthousiasme, wat een tomeloze inzet van iedereen, wat een energie. Ik werd er zo ontzettend blij van (al zal je zien dat er van al dat gooi en smijtwerk in de eindmontage niks overblijft).

Het was een lange dag filmen. Om 9 uur op de set in Amsterdam. De boel uitlichten, wat testshots. Al snel kwamen de eerste figuranten en mede-acteurs. Alles en iedereen betrokken puur op vrijwillige basis. Alles wat ik te bieden had is mijn eeuwige dankbaarheid. Dat was zo fantastisch. Al vond ik het soms een beetje bezwaarlijk als ik mensen vroeg om nog een keer heen en weer te rennen, te springen, dansen en gek te doen. Maar iedereen deed wat ik of regisseur/producer Karin vroeg. Zonder dralen. Sterker nog. Aan het eind van de dag werd IK door iedereen bedankt. Dat voelde best een beetje gek. B8xQqIAIUAAFYF6

Ik ben er eigenlijk gewoon nu al trots op. De dag leverde zo veel mooie momenten en mooi materiaal. Eigenlijk zou ik het liedje moeten voorzien van nog een extra couplet en refrein zodat we al het mooie materiaal kunnen gebruiken.

Monteren is net als het leven zelf. Keuzes maken.

Net als een releasedatum. Maar daarover snel meer nieuws (hoop ik).

We gaan overigens nog 2 andere clips filmen. Voor ‘Stories’ en ‘Mary On The Balcony’. Ook daarover snel meer nieuws. Ondertussen alvast een groot applaus voor Karin en Esmee die zo hard hebben gewerkt om er iets heel moois van te maken. Alles tot in de puntjes geregeld. Ook vrijwillig. En voor Andy, die meezingt op Young Hearts en bij binnenkomst – zonder eerst een kop koffie te kunnen drinken – meteen voor de camera werd geplaatst om haar ding te doen. Zonder zeuren. Fantastisch zulke mensen.

Lakeside Sessions

Het was overigens wel een bijzonder kort nachtje. De avond voor de shoot vond de eerste Lakeside Sessions plaats.

2015-02-02 19.53.01In de studio waar we nog steeds zo blij mee zijn organiseren we iets nieuws. Openbare sessies. Publiek dat meekijkt terwijl we opnames maken. Van mijn lieve collega singer-songwriters, waarvan er zoveel talentvolle rondlopen in dit kleine landje.

Ik vond het eigenlijk best spannend, maar zoals vaak met dit soort dingen ging alles vanzelf.

Tijdens de allereerste sessies hadden we niemand minder dan Sandy Dane en Yorick van Norden. Er gebeurde mooie en soms ook ontroerend spontane dingen. Het publiek zat muisstil luisterend in de opnameruimte, met hun neus bovenop de artiesten tussen de microfoons en brandende kaarsen. Of in de regieruimte, terwijl technicus Patrick en ik tekst en uitleg gaven over het opnameproces, het soort microfoons dat we gebruiken en over ons nieuwe koffiezetapparaat.2015-02-02 19.53.10

Het was heel, heel erg tof. Vond ik zelf, maar eigenlijk iedereen, afgaande op de reacties van de muzikanten en aanwezigen. Het was erg leuk om te horen dat iedereen er zo van genoten heeft. Ik kan eigenlijk al niet meer wachten tot de volgende sessie.

We gaan dit regelmatig doen. Mocht je een keer een sessie willen bijwonen, dan is het handig om mijn social media te volgen, of de Facebook pagina van de Lakeside Studio te liken.

Al met al was het een kort nachtje slapen. De wallen onder mijn ogen – vereeuwigd in de videoclip – verraden dat het laat werd. Of vroeg, net hoe je het bekijkt. 2015-02-02 19.53.56Maar het was de moeite waard.

Het was een prachtig weekend. Goed, ik ben er nog van aan het bijkomen (ik schrijf al 2 dagen over dit blogje), maar ik doe het graag zo weer.

En dat gaat ook gebeuren. Want voor Stories en Mary On The Balcony gaan we ook een mooie clip filmen. En in maart staat de volgende Lakeside Sessions voor de deur.

Daar kun je maar beter bij zijn ;)

Keep you posted!

Gepost door: maartenvanpraag | november 19, 2014

Het Album

Het is af. Klaar. Klap erop. Done and done.

In mijn kantoor in de studio hangt het drumvel van de snaredrum waarop drummer Tim Brink mijn album inspeelde. Hij schreef er een boodschap op: ‘Album II, Maarten van Praag = Held. X Timba’. Met daarachter de datum ’24-01-2014′. De datum waarop we aan het album Younghearts begonnen. Het voelt als gisteren en toch is het al weer zo lang geleden.2014-01-30 13.51.33-1

Het was een soort Magical Mystery Tour meets Bloed, Zweet & Tranen, het maken van dit album. Het was een toffe reis, maar het was ook zweten en zo meer. Genoten van het hele proces, zelfs van het nemen van alle hobbels. Van het schrijven van de nieuwe tracks, zo kort na release van de EP Shells & Stones, en de opnamesessies in onze eigen studio (de allereerste die hier gehouden werden).

Van het nostaligisch opnemen met een analoge 24-sporen tape recorder, het inspelen van een gitaarpartij met een killing kaakontsteking, de lange roadtrips naar Zeeland voor de vocals, de mixsessies, het terugluisteren van tussenmixen en de onvermijdelijke onzekerheid die daar op volgt, de grappen, het lachen, het ontelbaar aantal koud geworden koppen koffie, de lange dagen, de tranen, de taart, de Thuisbezorgd app voor het bestellen van het avondeten, het werken met Andy en Tamar die zo mooi meezongen op een paar liedjes, het werken met al die andere geweldige muzikanten en fijne mensen. Ik zou hele blogs kunnen vullen met het hoe en waarom.

Nu is het af. Elf nummers op een rijtje. Zes ‘nieuwe’ en 5 van de EP, heel erg mooi opnieuw gemasterd en dus voorzien van een nieuw glimmend laklaagje. Als je alles op een rij zet is het een heel tof album. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Heel persoonlijk. Maarten van Praag anno nu. Ik ben er gewoon heel trots op.

Ik niet alleen. Iedereen die 2014-11-19 13.24.34er aan mee werkte. Afgelopen maandag kwamen Tim (drums) en Auke (bas) naar het eindresultaat luisteren in de studio. Meteen allemaal een blijvende glimlach van oor tot oor. Meteen ‘oooh’s en ‘aaah’s’. Een plaat met zoveel momenten en nu al mooie herinneringen voor iedereen die er aan mee werkte. Na de laatste song staan, stuiteren, elkaar om de nek vliegen. Dat zijn mooie dingen.

Art is never finished, only abandoned. De plaat is klaar, maar nooit echt af. Alles bij elkaar is dit nog maar fase 1. Nu komt de volgende, en die bestaat uit het vervaardigen van het artwork (ja, die met al jullie hartjes), het kiezen van de eerste single (moeilijk!), de plannen rond de release en de promotie. Alles zal de komende weken en maanden in juiste banen worden geleid. De release staat gepland voor februari.

Voor een select groepje nieuwsgierigen organiseer ik trouwens een pre-release luistersessie hier in de studio waar het album gemaakt is. Daarover hoop ik snel meer te kunnen communiceren.

Het komt eraan, het album. Ik hoop dat jullie het ook mooi vinden.

 

2014-01-30 13.51.36

2013-11-14 16.29.262014-01-30 13.51.322014-01-30 14.00.49-22014-01-24 23.10.06

Gepost door: maartenvanpraag | februari 18, 2014

Maarten zoekt (random) hearts!

Ze zijn overal. Als je goed kijkt, als je ze maar wil zien. Random of accidental hearts. Hartjes die je ziet in een detail op de muur, in een wolk, je koffie of een steen op het strand, die zo maar ineens ontstaan. Ik heb ze nodig. Jouw random hearts, gefotografeerd door niemand minder dan jijzelf. Voor het artwork van mijn album.

Op een goede ochtend werd ik wakker met een idee. Nu het album af is denk ik meer aan het vervolg. Releasedatum, promotieplannen, en niet onbelangrijk: het artwork. De verpakking van de muziek waar we zo hard en met veel liefde aan werken. Het album gaat Young Hearts heten. Verschillende mogelijkheden passeerden mijn geestesoog, maar ineens had ik het. Je kunt een professionele fotograaf en/of designer inhuren, maar je kunt het ook samen met de hele wereld doen. Veel leuker. Veel echter ook.

Young Hearts dus. Passend leek het mij om jouw/jullie random en accidental hearts te gebruiken voor de cover en het boekwerkje. Stuur ze naar info@maartenmusic.nl met als onderwerp ‘random hearts’. De beste foto’s worden gebruikt, en jouw naam wordt vermeld bij de credits in het boekwerk.

Random hearts. Zoek ze. Fotografeer ze en stuur ze door. Schakel je buurvrouw, verre neef in Australie, je stille liefde en jezelf in. Mooi getekende hartjes, geknutseld of geknipt, gespateld of geboetseerd of iets vergelijkbaars dat je tegen komt mogen ook. Wees creatief. Laten we er samen iets moois van maken! De muziek regel ik.

Hieronder enkele voorbeelden van random hearts die ik tegen kwam.

2013-12-16 14.56.122014-02-18 12.25.31

2014-02-18 08.11.51-1

Gepost door: maartenvanpraag | januari 30, 2014

Studio

Ik legde de camera op het dashboard van mijn auto en filmde mijzelf terwijl ik naar de studio ging. ‘Vandaag is het 24 januari 2014. Een bijzondere dag. We gaan beginnen aan het album.’ Zo startte ik mijn videoblog, alsof ik het journaal presenteerde. ‘Zo lieve kijkbuiskinderen. Een belangrijke en mooie dag in het leven van Maarten’. Ik liet de camera filmen terwijl ik verder reed. Ik woon (tegenwoordig) vlak bij de studio. Toen ik de beelden later terug keek zag ik dat ik de rit van vijf minuten verder breed glimlachend aflegde.

Het was vreemd en natuurlijk heel leuk. De auto parkeren, de sleutel in het slot steken, zelf de lichten en de apparatuur aanzetten. Beginnen aan mijn album. Als eerste binnen, in onze eigen Moreland Music Studio’s. Ik zette mijn spullen boven op kantoor, ging zitten, nam een slok van mijn koffie en tuurde naar buiten (daar ben ik heel goed in). Als eerste artiest/band hier opnemen, dat is toch best een dingetje. 2014-01-30 14.00.49-1Dit zou een mooie dag worden.

Alles was anders dan anders. Voorheen kwam ik aan in een studio, waar de technicus alles al had klaar staan en ik nog mijn weg moest vinden. Waar je een gevoel moet vinden ook. Een vibe. Een vreemde plek van iemand anders die ik een tijdje mocht lenen om mijn muziek vast te leggen. Heel anders nu. De plek waar we de afgelopen weken het vel van onze handen verfden, schuurden en timmerden werd nu gebruikt om mijn album op te nemen. Diep van binnen voelde ik het rommelen. Een goed voorteken.

Te gek. Dat was de dag ook. Een feest. Het was een ritueel van aankomen, opbouwen, koffie drinken, grappen maken, de plannen doorspreken en gaan. Analoog gaan.

Vibe

Misschien heel gek. Zoals al beschreven al maanden bezig met het opknappen en herinrichten van de studio. We hadden wat kleine tests gedaan, maar eigenlijk hadden we nog niet een compleet beeld van hoe de studio zou werken en klinken als er een band echt zou gaan opnemen. Hoe zou dat zijn? Hoe beweegt men in de studio? Wat wordt de routine? Dat beeld hebben we nu. En zo zeg! Mag ik even wat superlatieven op een hoop smijten? Ja? Goed, komen ze.

De studio is geweldig. Echt. Een hele fijne plek en dito akoestiek die de drums en gitaren al bijna vanzelf het (oude) geluid geven dat ik zoek. De sfeer is er simpelweg heel prettig, met de oude schemerlamp met perkamenten kap (van mijn oma) en de donkergroen Chesterfield (Een echte! Uit Groningen. Lang leve Marktplaats). Je hebt er de ruimte om je even af te zonderen als dat nodig is, er is goede koffie en simpelweg goede spullen. Een fijn gebouw, in een hele prettige omgeving.

Goed, tot zover de reclame. Dit vinden we natuurlijk zelf van onze eigen studio. Goed om te weten dat een aantal dagen later de heren van Kinkobra hier kwamen opnemen, en echt exact hetzelfde voelde en vonden. Check hun Facebookpagina. Daar vind je superlatieven die de mijne doen verschrompelen. We zijn er blij mee.

Er ontstond een vibe, zoals wij muzikanten dat plegen te noemen. Een sfeer waarin je haast als vanzelf mooie dingen creeert. Waarbij ze haast als vanzelf ontstaan. Een golf waarop je meesurft. Haast elektrisch. Het was prettig werken. Het is een sfeer waarover ik vroeger boeken las. Ik verslond boeken over The Beatles, en hoe ze Sgt Peppers maakten. Of Pink Floyd en hun The Dark Side Of The Moon. Ik verslond ze. De albums ook. En nu ontstond er zo’n haast romantisch sfeertje in de studio. Dat is…. Gaaf.

Lange dagen waren het weer (09.00 – 24.00 uur), maar het staat er op. De basis. Drums, bas en de belangrijkste gitaar partijen. De kop is er af. Het was een fantastische eerste opnamesessie in de Moreland Music Studio’s en een meer dan uitstekend begin aan mijn album. Ik denk dat het erg goed gaat worden. Het past bij de EP, en is een lijn omhoog. Precies wat we voor ogen hadden.

Ik kreeg trouwens het vel van de snaredrum waar Tim het album op heeft ingeslagen. Met een leuk tekst erop. Heel tof. Je vindt de foto hier beneden. Die hangt nu op mijn kantoor als een vreedzaam jachttrofee.

Inmiddels hebben we een titel voor het album. Een concept voor de hoes en dat is nou net iets waar jij (ja, jij daar!) misschien bij zou kunnen helpen. Maar daarover later meer. Want nu gaan we gewoon eerst even het album opnemen en daar heel erg van genieten. Want het mag dan heel hard werken zijn, het is ook gewoon verdomd leuk.

Hieronder een foto impressie van eerste twee opnamedagen. Volgende week deel II.

2014-01-30 13.51.33-12014-01-30 13.51.36-22014-01-30 13.51.33 2014-01-30 13.51.32 2014-01-30 13.51.36 2014-01-30 14.00.49-22014-01-30 14.00.50 2014-01-24 23.10.06 2014-01-30 13.51.36-12014-01-24 18.10.582014-01-30 14.00.49 2014-01-30 13.51.37 2014-01-30 13.51.35

Gepost door: maartenvanpraag | januari 15, 2014

Album

893967_3759031871137_2022335258_oZo. Dat is dan dat. De studio is bijna klaar, het kantoor van Moreland Music is ingericht en actief. Het internet werkt. Het koffiezetapparaat ook. Zo links en rechts gaan de laatste kwasten met de allerlaatste likjes verf over hout en muren. Op andere plekken steekt iemand pluggen in de juiste ingangen. We leren omgaan met onze nieuwe apparatuur en de apparatuur ook met ons. De Perzische tapijten liggen op de vloer (eigenlijk zijn het Zweedse tapijten, want ze zijn van de Ikea, maar dat houden we natuurlijk tussen ons). Het bord hangt naast de deur. Het raakt af! Licht aan het eind van de tunnel.

Goed. Check. Done and done. Wat stond er verder nog allemaal op mijn to do lijstje? Oh ja! Ach. Een album opnemen!

Alsof dat iets is wat je er zo even een beetje bij doet. Zo voelt het nu een beetje. Het zijn hectische weken mensen. Zo zeg! Een studio en kantoor operationeel maken, optreden en en passant de opnames van een album voorbereiden (als in songwriting), gaat je niet in de spreekwoordelijke koude kleren zitten. Heel af en toe merk ik dat ik er van de achterkant best aardig uit zie, omdat ik mezelf regelmatig voorbij loop de afgelopen maanden. Maar ik zeur niet. Want het is allemaal simpelweg veel te leuk om te doen.

Ik tik dit stukje achter mijn nieuwe bureau, terwijl ik mij besef dat over anderhalve week de opnames van mijn album beginnen. Hier beneden! In onze eigen studio. Is dat even een bizar idee!

2014-01-14 17.23.02-1Een heel erg mooi idee. Volgende week gaan we de studio testen. Op vrijdag de 24e beginnen we dan voor het echie aan het album. Ik ben als een kind zo blij. We gaan een aantal te gekke tracks opnemen. Ik zou een oliebol zijn als ik dat niet zou zeggen over mijn eigen liedjes natuurlijk, maar ik heb echt het idee dat we de lijn van de EP Shells And Stones doortrekken. Omhoog welteverstaan.

Klein detail is dat nog niet alle liedjes helemaal af zijn. Komt goed. Toen we aan het nummer Shells And Stones begonnen was het niet meer dan een rif en een vage structuur. The rest is… ja.

Eurosonic Noorderslag

Ik sta zaterdag op Eurosonic Noorderslag. Hallo. HALLO! Ik sta zaterdag op NOORDERSLAG! Helemaal te gek. In de 15 jaar  dat ik een beetje profi muziek maak (sst, ja de tijd vliegt) heb ik dat altijd gewild. Nooit gelukt. Niet het moment, niet de juiste band of om een andere reden. Nu is het dan zo ver. Ik speel op de Silo Sessions XXL. Semi akoestisch. Buiten het feit dat ik er nu al strontnerveus om ben, is het iets om uitzinnig blij van te worden.

Te meer omdat ik vorig jaar om deze tijd – toen ik tot mijn teleurstelling geen kaartjes kon krijgen voor ESNS – blufte dat ik er dan volgend jaar (nu dus) zelf maar moest spelen. Al moest ik hemel en aarde bewegen.

Hemel en aarde zitten nog steeds op dezelfde plek voor zover ik weet. Toch sta ik wel mooi op ESNS. Morgen (donderdag) repeteren met mijn vrienden Tim (drums) en Auke (bas). We gaan er iets moois van maken en er intens van genieten. Dat beloof ik u!

Moreland

Ook van de opnames van het album gaan we genieten. Tony, de band en ik. Het wordt iets bijzonders. De reis er naartoe en de bestemming.

Nog 1x over Moreland. Ik krijg veel vragen. Moreland is meer dan een studio. Die is slechts een onderdeel van een geheel. Ik leg het graag nog eens wat uitgebreider uit, maar voor nu: Moreland is een label. Een muziekplatform. Service bieden in de basis: label, publishing, studio, productie, songwriter meetings. Alles.

Het wordt mooi.

Goed. Ik laat het even hierbij. Ik ga liedjes schrijven.

Keep you posted!

P.S. Mijn blog heet vanaf nu ‘Wat Er Speelt’. Een uitstekend idee van Caroline van Mourik, naar aanleiding van mijn tweet van vanochtend. Briljant.

Gepost door: maartenvanpraag | januari 1, 2014

Zo 2013

Wat was dat nou voor een gek jaar zeg, dat 2013. Ten eerste ging het clichématig snel voorbij. Ten tweede is er wel heel veel gebeurd. Mag ik wel zeggen. Toffe gigs, fantastische mensen leren kennen, clip shoots, het hele land door, radio, tv, en natuurlijk de release van de EP Shells And Stones. Dat en meer. Laat ik eens terugblikken. Kijk je mee over mijn schouder?

Lees Verder…

Gepost door: maartenvanpraag | november 1, 2013

PERSBERICHT – Release clip Shells And Stones

Maarten van Praag lanceert clip Shells And Stones

‘Shells and Stones’ is een aangename en meeslepende song van de nieuwe EP van Maarten van Praag. De bijbehorende clip is geschoten op een zonnige herfstdag langs de Stormvloedkering en tijdens de cd releaseparty in Amsterdam. Het is een low budget clip. Maarten en team hebben de clip zelf gefinancierd (€ 85,–) en productie, camerawerk, regie, en nabewerking verzorgd. Figuranten uit het hele land kwamen vrijwillig naar Zeeland om Maarten te omringen. Het resultaat kun je bekijken via http://youtu.be/siTSmM8v3Sc

Ode aan opa Max

“Je leven is een verzameling schelpen en stenen. Dat zijn je mooie momenten, herinneringen, verdriet en vreugde. Die moet je in een potje stoppen en af en toe eens uit de kast trekken om er naar te kijken.” Zei Max van Praag tegen de veertienjarige Maarten. Een opmerking die altijd is blijven hangen en nu tot bloei komt in ‘Shells And Stones’. Het is indirect een ode aan Maartens zingende opa. Lees daarover meer hier https://maartenvanpraag.wordpress.com/2013/10/16/mijn-opa-en-shells-and-stones/

No Guts No Glory

Tijdens de clip draagt Maarten een shirt van de stichting No Guts No Glory, dit omdat hij de stichting een warm hart toedraagt. Stichting No Guts No Glory zamelt geld in voor onverzekerde kankerbehandelingen en biedt daarmee menig kankerpatiënt nieuw perspectief.

www.maartenmusic.nl

twitter.com/MaartenvanPraag

www.stichtingngng.nl

NIET VOOR PUBLICATIE

Wil je een promo van het album ontvangen of Maarten Van Praag interviewen over het nieuwe album? Neem dan contact op met: It’s All Happening. Telefoon nummer: 06 – 50 542 944 |e-mail: info@itsallhappening.nl

Gepost door: maartenvanpraag | oktober 16, 2013

Mijn opa en Shells And Stones

‘Je leven is een verzameling schelpen en stenen. Dat zijn je mooie momenten, herinneringen, verdriet en vreugde. Die moet je in een potje stoppen en af en toe eens uit de kast trekken om er naar te kijken.’ Dat zei mijn opa ooit. Op zijn 76e verjaardag. Terwijl hij in zijn karakteristieke oude stoel zat. Als een oude, door Parkinson versleten man, wat afwezig voor zich uit starend. Hij zei het niet eens tegen mij, maar tegen zijn neef. Ik was 14 en zat op de bank taart te eten en het allemaal kauwend aan te horen. Ik vond het een integrerende opmerking, al snapte ik niet precies wat hij er mee bedoelde en waarom hij het zei. Toch is het altijd blijven hangen. De taart ook. Het was mokka-schuimtaart. En erg lekker.

Max van Praag. Mijn opa. Hij was zanger in de jaren 40, 50 en early sixties. De tijd waarin Nederland omhoog krabbelde na de oorlog en wel wat muzikale steun en afleiding kon gebruiken. De tijd van de wederopbouw. Mijn opa was zelfs een buitengewoon succesvol zanger.  Iedereen kende zijn liedjes en die werden door de bakker, de dokter en de bouwvakker op de steiger meegezongen. Iedereen herkende hem. Zelfs toen er helemaal geen, of nauwelijks televisie was. Nog steeds kennen mensen zijn nummers en word ik er heel vaak mee geconfronteerd. Kan niet ontkennen dat ik daar trots op ben. Als ik in een kroeg of op een feest een zanger bijvoorbeeld ‘De Klok van Arnemuiden’ of ‘Weet je nog wel oudje’  hoor zingen denk ik ‘hey man, dat is van mijn opa!’.

Lees Verder…

Gepost door: maartenvanpraag | oktober 7, 2013

Clip Shoot

Zee. Zand. Harde wind en een strakblauwe lucht. De Stormvloedkering lag als een groot slapend monster te glinsteren in de zon terwijl ik vanaf Schouwen-Duivenland de dijk op reed. Het was prachtig.

Ik parkeerde mijn auto bij Neeltje Jans aan de zeekant en wachtte af. In mijn enthousiasme was ik de eerste aanwezige. De crew en figuranten waren er nog niet. Ik stapte uit, trok mijn No Guts No Glory T-shirt vast aan en snoof de zilte lucht. Binnen een seconde was ik vergeten dat ik net ruim 2 uur had gereden. De zogenaamde Vluchthaven van de Stormvloedkering wachtte op wat komen ging. Hier zouden we de clip voor Shells And Stones gaan filmen. Dat kon niet fout gaan vandaag.

Tof

Dat ging het ook niet. Eigenlijk vloog de dag om. Alle figuranten waren keurig op tijd (ook degene die van heel ver kwamen). De sfeer was direct goed. Men maakte kennis met elkaar, er werd gelachen, men had er zin in. Al snel konden we aan de slag. Een paar ‘takes’ en nog wat shots uit verschillende hoeken en klaar. Het ging heel snel.

Ik ga niet te veel weg geven over de inhoud van de clip. De bijgesloten foto’s geven al veel weg. Het was een bijzondere dag, in een hele bijzondere en unieke setting. Het weer was ons wel heel erg welgezind, het kon eigenlijk niet beter.

Iedereen had er veel plezier in. Dat vond ik fijn, want ik vroeg mensen vrijwillig aan de clip mee te werken. Als men het dan ook oprecht leuk heeft gevonden doet dat wel goed.

Zeeland

Tijdens de opnames van de EP – en nu ook weer tijdens het werken aan het album – heb ik Zeeland weer een beetje herontdekt. Vroeger ging ik er veel en heel graag op vakantie. Maar dat was een heel andere context en ik was ook een stuk jonger. Maar net als toen vind ik het een fantastische provincie. De stranden zijn misschien wel de mooiste van dit land, het is er doorgaans mooier weer dan elders in Nederland en er zijn talloze plekken te vinden die haast onontdekt aandoen.

Er wordt me veel gevraagd of Shells And Stones als titel en song geïnspireerd zijn door Zeeland. Dat zou je haast zeggen, maar dat is niet zo. Waar dat vandaan komt, vertel ik in een volgend blog.

Rest me nog te zeggen dat Tony en ik afgelopen week voor de clip nog wat extra beelden hebben gefilmd. Ik heb zelfs tot aan mijn knieën in het zeewater gestaan (KOUD!! Maar alles voor de kunst). Op een haast verlaten strand, terwijl de zon glinsterde in het vlakke water. Het was prachtig. Echt.

Deze week wordt de clip afgemonteerd en daarna zal hij hopelijk ook snel online zijn. Benieuwd wat jullie er van vinden.

D06_6351 D06_6352 D05_6985 D05_6993 D05_7023 D05_7024 D06_6343Zo. En dan nu door met liedjes schrijven. Er moet nog een album gemaakt worden.

Gepost door: maartenvanpraag | september 10, 2013

EP Presentatie

Zaterdag 7 september 2013. Het was een avond die de boeken in gaat. Met gouden letters. Wat was het mooi. Wat was het fijn. Wat was het leuk, en bovenal: wat was het bijzonder.

Maarten van Praag - 01

Bijzonder? Het was toch gewoon een optreden en een EP Presentatie?! Klopt. Maar er gebeurde zoveel. Dingen die misschien niet iedereen opviel, maar toch echt zeldzaam zijn. Daar kom ik verderop op terug. Hoe dan ook, ik vergeet deze avond nooit meer.

De weg ernaartoe was bumpy. Nou brengt een release van een single, EP of album sowieso al de nodige spanning met zich mee. Deze keer was het wel heel tricky allemaal. Goed, de single Shells And Stones werd tot zover goed ontvangen. Ik werd overladen door leuke reacties. Zelfs held Harry Sacksioni nam de moeite mij er mee te feliciteren en er op Twitter de loftrompet over te steken. Wow.

Maar er was ook stress. De 7e kwam steeds dichterbij en ik had mijn band nog niet compleet. Eigenlijk was dat 5 dagen vooraf pas het geval. Dat zou betekenen dat we pas op het allerlaatste moment zouden kunnen repeteren.

Parallel universum

2013-09-08 00.31.40De eerste echte repetitie met de complete band was een dag van te voren. Op vrijdag. Toch had ik het gevoel na 2 songs doorlopen dat het goed zou komen. Als een ballon die leeg liep voelde ik alle spanning uit me weglopen.

Nou ga ik inmiddels toch wel wat jaartjes mee in het parallelle universum dat zich de ‘muziekbusiness’ noemt. Dit heb ik echter maar zelden meegemaakt. Een groep mensen in een ruimte die nooit eerder samen musiceerde, waarbij het direct klikt. Zowel persoonlijk als muzikaal. Alles paste precies. Het was slechts een kwestie van details bijschaven en wat afspraken maken.

Zaterdag was de repetitie al net zo. Iedereen kwam stralend de oefenruimte binnen geschuifeld. We hadden er zin in. Allemaal. Hoewel ik de jongens van mijn eigen band eigenlijk nauwelijks ken, voelde het alsof we al jaren samen spelen. Dat klinkt belachelijk en wel heel erg corny, maar iets anders kan ik er niet van maken.

EP Release Concert

 

De repetitie ging goed. Dat beloofde wat. Rond 18.00 uur kwamen we Pakhuis Wilhelmina binnen gewandeld. Hier zou het gaan gebeuren vanavond. Heel relaxed opbouwen, een uitgebreide soundcheck en heel lekker PAKHUISW

eten (dat kan je écht in Pakhuis Wilhelmina!). Terwijl de eerste gasten al binnen druppelden gingen wij naar beneden, de kleedkamer in. Omkleden, languit op de bank concentreren en grapjes maken.

Toen was het zo ver. Terwijl ik en de band in de coulissen stonden te trappelen om te beginnen kondigde mijn lieve, goede vriendin (en Sunderpants maatje) Tamar Tieleman mij met gloeiend mooie woorden aan. Daar gingen we. Poor Boy’s Heart als opening.

Het was bijzonder. Niet omdat het presenteren van je EP of album dat altijd is, maar gewoon om wat er gebeurde. Het voelde alsof alles vanzelf ging. Er ontstond iets op de bühne. Een hechte band. Die speelde alsof het altijd zo ging. Niemand – ik zelf daarbij inbegrepen – voelde dat het de eerste keer was dat we samen een gig hadden. Niemand had door dat de meeste liedjes voor het eerst live gespeeld werden.

Alle nuances, dynamiek, invulling, opvulling, aanvulling gingen vanzelf. En geloof me, daar moet je normaal gesproken als band keihard voor werken en vlieguren voor maken.

We genoten. Straalden energie uit. Bovendien zagen we het publiek ook genieten. Steeds meer, naarmate de avond verstreek. Het was als een film. Ik zweefde.

Na Pigeons And Crumbs als afsluiter gingen we alle vijf stuiterend het podium af. Wat was dit lekker. Wat was dit mooi. Wat was dit goud. Wat was het bijzonder geweest. Dat voelde we allemaal zo. Mooi om zo iets te delen.

Niemand geloofde na afloop dat we slechts 2 repetities achter onze kiezen hadden. Toch was het zo. Echt. Dat belooft wat.

Het werd laat. Of vroeg, het is maar hoe je het bekijkt. Na afloop EP’s signeren, praatjes maken links en rechts, nog wat drinken en alle verbaasde, verraste, verrukte en mooie woorden en opmerkingen in me opnemen. Als een spons. En ze zitten nog steeds in mijn systeem.

Wat was ik trots. Op de EP, maar ook op de band. Wat was het een avond!! Om te janken zo mooi.

Op naar een mooie toekomst. Vandaag hoorde ik dat we ook een album gaan opnemen. Dat is in ieder geval al weer 1 hele mooie avond volgend jaar. Ik zou er maar bij zijn als ik jou was!

2013-09-08 04.34.22

 

De band:

Tim Brink – Drums

Auke Haaksma – Bass

Rogier Wagenaar – Gitaar

Patrick van Herrikhuyzen – Toetsen

Older Posts »

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.