Gepost door: maartenvanpraag | juni 26, 2009

Akoestisch optreden

‘You sir, are pretty sensational’, zegt een Australische bezoeker van de Supperclub in Amsterdam als ik net het podium afloop en me naar de kleedkamer begeef. Ik ben jaloers op zijn prachtige accent en mompel iets als ‘thank you’.

Van zulke spontane reacties na een optreden word ik altijd een beetje verlegen. Dat wil echter niet zeggen dat het me geen goed doet. Integendeel, een beetje egostrelerij is nooit weg natuurlijk. Zeker niet afgelopen woensdag, 24 juni. Op uitnodiging van collega muzikant/artiest/zanger Dotan speelde ik in de Supperclub in Amsterdam tijdens Wednesday Night Live.

Dat vond ik op zich best spannend deze keer. Het schijnt dat je als muzikant en/of artiest altijd wel een beetje spanning moet blijven voelen voor een optreden. Dat houdt je immers scherp, en die scherpte zorgt ervoor dat je een bepaald niveau haalt. Ik heb dat ook altijd wel, een beetje gezonde ‘wedstrijdspanning’. Woensdag echter was het toch een tikkie erger nog allemaal. Dat had met name te maken met het feit dat ik eigenlijk voor het eerst sinds misschien wel 14 jaar helemaal alleen op het podium stond, met niets meer dan een gitaar, mijn stem en een microfoon.

Toch is dat ook wel gewoon leuk natuurlijk. Heel erg zelfs. Volledig terug naar de basis, je eigen liedjes spelen zoals ze klonken toen je ze schreef. Zo moet je ook een publiek kunnen boeien vind ik. Als je nummers dan overeind blijven, zijn het echt goede nummers. Tenminste, zo luidt een andere muzikantenwijsheid.

Eerlijkheid gebiedt te vermelden dat ik ook de hulp had ingeroepen van een aantal goede covers. ‘Don’t Dream It’s Over’ van mijn helden Crowded House, ‘Creep’ van Radiohead en ‘Throw Your Arms Around Me’ van Hunters & Collectors doen het altijd wel goed. Tot mijn genoegen begon men spontaan mee te zingen en te klappen, zelfs bij de nog relatief onbekende nummers van mezelf. Ach joh, optreden kan zo leuk zijn….!

Zeker met een goede band. Spelen met een band vind ik een luxe. Paul mcCartney zei ooit dat hij liever een goede band heeft, dan een Rolls Royce. Ik geef hem geen ongelijk. Met geweldige muzikanten op de bühne staan, je eigen nummers spelen en een zaal vol mensen boeien of uit hun dak laten gaan… nou… noem mij eens iets dat daar tegenop kan! Het is bovendien ook een soort security blanket. Je voelt je niet zo in je nakie staan daar in dat grote voetlicht.

Wat dat betreft was woensdag toch ook wel weer een eyeopener. Alleen is eigenlijk ook te gek! Intiem, maar leuk. Wat mij betreft lang niet de laatste keer dat ik zo op de planken stond….

…zei ik terwijl ik nog eens alle goede reacties van woensdag de revue laat passeren. Glimlachend in mezelf. Ik denk dat ik maar weer eens een akoestisch liedje ga schrijven nu. Je kan nooit weten waar het goed voor is…!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: