Gepost door: maartenvanpraag | juli 3, 2009

Dave en Jono

Zo zaten we bij elkaar onder het schuine dak van mijn zolderkamertje. Op stoeltjes in een driehoeksopstelling. Als jochies met een gitaar, die elkaar even willen laten zien wat ze kunnen. Om beurten speelden we elkaar onze soms half afgemaakte liedjes voor. Dat bijna schattige moment, nu ongeveer 2 jaar geleden, bleek het begin van een uiterst vruchtbare en inspirerende samenwerking.

Mensen vragen me de laatste tijd vaker wie dat nou eigenlijk wel niet zijn, die twee al jaren in Nederland woonachtige Britten waarmee ik erg nauw samenwerk en een fijn songwritersteam vorm. Nou, eigenlijk ken ik ze al jaren, Dave Marriner en Jono Fosh. Als puber stond ik tijdens vakanties in Zeeland kwijlend naast het podium als zij met hun band Fragment speelden. Ge-wel-di-ge avonden waren dat! Dat waren van die momenten die je wel kan hebben op die leeftijd. Momenten waarop je een soort openbaring krijgt, zo van: ‘dat wil ik later ook’. Het is soms vreemd hoe dingen kunnen lopen in het leven. Jaren had ik ze niet meer gezien of gesproken. Ook niet in de tijd dat ik met City to City zelf veel in het land optrad. Totdat we elkaar ineens na 14 (!) jaar weer tegen het lijf liepen.

Dat was een gesprek in de trent van ‘You’ve grown up’, en ‘Let’s get together sometime to play some music’. Na wat mailen maakten we een afspraak bij mij thuis. Eerst wat kopjes thee  en daarna werden de gitaren getrokken. Meteen was ik verrast door het plezier dat ik had om met Dave en Jono ideeen voor liedjes uit te wisselen. Sterker nog, diezelfde avond bleken we elkaar al aan te vullen met suggesties en onverwachtte wendingen. Dat beloofde veel. Dat voelde goed.

Hoe bescheiden ook, Dave & Jono zijn geweldige songwriters. Dat wist ik al, hun album The Dream Orchard draaide ik grijs vroeger. Buiten dat feit vullen we elkaar erg aan, als de bekende puzzelstukjes. Dat is ook heel fijn. Je moet niet zo arrogant zijn om te denken dat je op een bepaald punt als songwriter bent uitgeleerd. Dat ben je namelijk nooit. Iets aannemen van een ander, en een nummer waar je al lang mee stoeide eens op aanraden van een ander over een hele andere boeg durven gooien is belangrijk. Maar dat kan alleen bij een hele goede samenwerking die van vertrouwen, wederzijds respect, plezier en gedrevenheid aan elkaar hangt. Totaal geen ego’s en geen gezeur over credits! En oh, dát is een absolute zegen!! Werkelijk heel erg fijn om gewoon te gaan voor het beste, niet voor een compromis en het bewaren van de goede vrede.

Elkaar gewoon de waarheid kunnen zeggen zonder iemands tere ziel te kwetsen of op iemands tenen te trappen. Dat kan, en dat doen we ook. Bijvoorbeeld, tijdens het overenthousiaste begin werkten we aan alle ideeen die we maar hadden en konden vinden. Ook gingen we als ongeleide projectielen schrijven aan nieuw materiaal. Het gevolg daarvan was dat we een hele berg nummers hadden van zeer uiteenlopende stijlen. Vervolgens hebben we elkaar eens goed aangekeken, veel gediscusieerd over muziek, stijl, sound en inhoud. Het gevolg van deze ‘discussiesessies’ was dat we exact wisten wat voor geluid we willen nastreven, en welke nummers wel of niet binnen dat kader passen. Ongeacht wie het heeft geschreven. Het is heel fijn als dat kan in een samenwerking. Voor mij een openbaring in ieder geval.

Een leerzame samenwerking is het ook. Ik heb het vermoeden voor ons alledrie, maar zeker ook voor mij. De Engelse benadering van liedjesschrijven is over het algemeen toch wel wat anders dan de Nederlandse. Heel leerzaam, zeker als je een sound nastreeft die op de Britpop is gestoeld. Bepaalde overgangen kunnen ook wel met een akoordje minder, bepaalde zinsconstructies ook anders, wat kunnen we nog meer doen om de sound wat minder standaard te maken etc.

We lachen ook veel. Heel veel zelfs. Dat kan je onder andere hier zien (binnenkort weer nieuwe filmpjes). Ook qua humor zitten we op 1 lijn, en dat zorgt nog eens voor extra plezier bij het samenwerken. Ik werk namelijk graag met leuke mensen. Wanneer er spanning en donkere wolken boven de werkvloer hangen, functioneer ik ook niet optimaal. Plezier gaat namelijk voorop voor mij als het gaat om het maken van muziek. Een ongelovelijk cliché, maar de toewijding, het plezier en de liefde die we voor de liedjes voelen, ja… je voelt ‘m al komen…. dat hoor je uiteindelijk ook terug in de liedjes…

Kortom, een samenwerking die nog wel even zou kunnen voortduren en doorbloeien. We hebben nu al materiaal voor 2 albums. Maar laten we niet te hard van stapel lopen. Eerst het eerste album maar eens afmaken. En daar zijn we nu heel hard mee bezig. We’ll keep you posted!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: