Gepost door: maartenvanpraag | augustus 31, 2011

Drummen

Ik was 8 jaar en wilde drummer worden. En niet een beetje. Ik wilde zo onvoorstelbaar, ongenuanceerd en pijnlijk graag drummer worden dat zo’n beetje heel mijn omgeving daar onder begon te lijden. Zelfs nog voordat een drumkit zijn weg naar mijn slaapkamertje had weten te vinden, kalk van de plafonds naar beneden kon komen en de buren gillend het huis uit werden gejaagd had iedereen er al schoon genoeg van.

Mijn vriendjes, omdat ik nergens anders meer over kon praten. Mijn juf op school, omdat ik de godganse dag naar buiten staarde (iets dat ik nooit meer ben verleerd trouwens). Mijn zus, omdat ik onze goudvis perse Ringo wilde noemen. Mijn ouders omdat ik alles beantwoorde met ‘alleen als ik een drumstel krijg’ (‘Maarten ruim je kamer op’ – ‘Alleen als ik een drumstel krijg. ‘Maarten dek de tafel’ – ‘Alleen als ik een drumstel krijg’, etc).

De ellende begon met twee drumstokken die ik kreeg van Herman van Boeyen. Voor degene die even niet weten wie dat is: hij was de zanger en drummer van de band Vitesse. Populair bandje, ooit opgericht door Herman van Boeyen en Herman Brood, maar met veel wisselende bezettingen in de 70’s en 80’s. Van Boeyen was de enige constante factor. Ze scoorden hits met nummers als Good Looking (ik dacht in die tijd dat het ging over het goed zoeken naar iets dat je kwijt bent geraakt) en Rosalyn .

Een vriendje bij mij uit de klas was diehard fan van deze band. Nou ben je dat al gauw van iets op die leeftijd maar hij meende het en had alle platen. Ik werd aangestoken en wist al snel alles fonetisch mee te zingen. Tot zover nog niks aan de hand.

Toen brak die ene dag aan. De dag waarop mijn leven een drastische wending nam. Ik werd door mijn vader meegesleurd naar een optreden van Vitesse. Nou is mijn pa niet alleen vader, maar ook regelneef, dus je raadt het al… ik werd voorgesteld aan Herman van Boeyen. Ik heb de beste man eigenlijk helemaal niet gezien omdat ik slechts verlegen naar mijn schoenen staarde (ze waren blauw, ik kan het me goed herinneren). Wel weet ik nog dat hij heel aardig was, en me de drumstokken gaf waarmee hij net een vlammend optreden had gegeven. Hij deed er ook nog een heel aardig briefje bij, waarin hij me aanspoorde om vooral veel te oefenen met de stokken. Met muziek mee slaan op kisten, stoelen en potten.

Het hek was van de dam…

Mijn liefde voor muziek ontbrandde en zou nooit meer doven. Ik las Herman’s briefje elke avond voor het slapengaan om het daarna onder mijn kussen te stoppen. Natuurlijk volgde ik zijn raad op. In de jaren 80 had je van die kartonnen tonnen met waspoeder erin. Die spaarde ik. Ik draaide ze om en maakte er toms en pauken van. Een omgedraaide emmer was een snaredrum en de pannenset van mijn moeder viel de eer te beurt dienst te doen als bekkens en hi-hat. Het een en ander werd nog eens gestimuleerd door mijn buurjongen Marcel. Die had écht een drumstel en vond het prachtig dat zijn kleine buurjongen wild om zich heen maaide met de stokken van Herman van Boeyen (ook 1 van zijn helden).

Sneeuwballeffect

Het een en ander werd een sneeuwbaleffect. Omdat Herman me expliciet had aangespoord met muziek mee te rammen stroopte ik de uitgebreide platencollectie van mijn vader af. De hele dag draaide ik muziek. Ik zie nog goed voor me hoe die ouwe af en toe met rood hoofd mijn kamer binnenstormde om tierend weer naar beneden te lopen met de platen die hij ook wilde luisteren. Ik leerde allerlei soorten muziek kennen. Van Nederlandstalig, via jazz en rock naar… The Beatles.

Toen ik voor het eerst een Beatleplaat opzette (The White Dubble Album) werden mijn ogen geopend en was pas écht niks meer hetzelfde. Ik wist het nu zeker. Maarten zou de nieuwe Ringo worden. Ik was maar voor 1 ding in de wieg gelegd en dat was mensen verblijden met mijn ritmiek. Ik zeurde dag in dag uit om een drumstel. Ik moest immers beroemd worden. Als drummer welteverstaan. Ik besloot net als Ringo mijn snor te laten staan, al had dat nog niet zo heel veel effect op die leeftijd  – het was elke ochtend weer een teleurstelling als ik in de spiegel keek.

Met vriendjes op school vormde ik een bandje waarmee we The Beatles playbackten. Tuurlijk, ik was Ringo. Ik sleepte elk optreden mijn zeepdozendrumstel en de stokken van Herman mee, plakte een nepsnor onder mijn neus (dat Ringo geen snor had in ’64 tijdens A Hard Days Night, ach wat gaf het) en stak mezelf in het veel te grote colbertje van mijn vader. Voorgoed besmet met het optreedvirus.

Beroemd worden en muziek maken – in die volgorde – dat was mijn levensdoel!

Alles liep anders

Uiteindelijk zou alles toch iets anders lopen. Op het weer na is niets immers zo veranderlijk als de mens. Mijn ouders deden me op pianoles (‘dan leg je een bredere muzikale basis dan wanneer je alleen kunt drummen’). En enorm succes (NOT!), waar ik later nog wel een blogje aan zal wijden.

Toch was het niet dat wat mijn toekomst deed veranderen. Het gebeurde op een mooie zomerdag. Ik liep langs de etalage van een muziekzaak in Hilversum en toen gebeurde het. Een zwarte Gibson Les Paul stond daar in de vitrine te blinken als een appel in de schappen van de AH. Hij leek naar me te roepen. Onweerstaanbaar. Ik was ineens totaal in verwarring. Andermaal een openbaring. Halleluja!

Om een heel lang verhaal kort te maken: op mijn 13e kreeg ik geen drumstel, maar een gitaar. Daar had ik specifiek om gevraagd en mijn ouders gaven opgelucht gehoor aan mijn wens. Ik leerde mezelf het instrument te beheersen door mee te spelen met – jawel – de platencollectie van mijn pa. Ik verkocht mijn elektrische trein om van dat geld een Fender Stratocaster en versterker te kopen en ging al heel snel in bandjes spelen (die allen sneuvelden in rokerige oefenruimtes). Dit was mijn instrument, en hiermee zou ik de wereld gaan veroveren. Zo voelde dat. Met City to City veroverden we uiteindelijk alleen de Benelux (en een heel klein beetje Australië), maar toch…

Vergeten

Het drummen vergeten? Nee, eigenlijk nooit echt. Het is nog steeds niet uit mijn systeem en ik vrees dat het ook wel nooit zal gebeuren. Ik heb een zwak voor drummers (zijn vaak leuke mensen) en als ik ergens een kit zie staan, bind me dan maar vast, want anders kruip ik er achter. Tijdens repetities (ze worden gék van me!), soundchecks (ze worden GEK! van me!) of elders. Ik hou mezelf nog steeds voor dat ik er talent voor heb blijf maar denken ‘als ik later groot ben koop ik een drumstel’. In de studio en tijdens repetities let ik ook vaak op wat de drummer doet. Niet omdat ik ‘m op z’n vingers wil kijken (of… nou ja, dat ook…) maar meer uit een soort van nieuwsgierigheid.

Ook de stokken van Herman heb ik nog steeds. Ze prijken als relikwieën op mijn bureau (zie foto). Ik koester ze. Voor mij is alles er mee begonnen en hebben ze een onuitwisbare invloed gehad op mijn leven. Ik ben Herman daar nog steeds dankbaar voor.

Het briefje ben ik in de loop der jaren kwijtgeraakt. Dat is wel heel jammer. Wel heb ik zelf ontelbare soortgelijke briefjes geschreven voor kids die om een handtekening kwamen vragen. Wellicht dat ze ooit een vergelijkbaar blog over mij schrijven. Wie weet… wie weet….

Saillante details tot slot:

– De tourmanager van City to City – Martin Lürsen – was ook de tourmanager van Vitesse

– De man waar ik al jaren mijn snaren, plectrums, snoeren en dergelijke koop vertelde me onlangs dat hij bassist is geweest van…… Vitesse (wist ik écht niet!)

Het blijft me achtervolgen… Wat betekent dat…!?


Responses

  1. Leuk!!!

    Ik heb de drumstokken van Dave Marriner, maar dat heeft bij mij toch niet dit effect gehad!!
    En de liefde voor muziek : gigantisch en ook overgebracht op mijn dochter van 15, Sem(zie HvN maadag 29 augustus late editie, over leverpatient)
    Zij is dus een echte Beatles-fan en….heeft afgelopen 9 juli tijdens het festival Bospop te Weert op het podium gestaan tijdens he toptreden van jouw held Ringo & His All Starr Band!!!
    Zo gaaf!!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: