Gepost door: maartenvanpraag | september 21, 2011

Rock ’n Rollin’ Car

‘Zeg. Heel fraai gezicht hoor, zo van de achterkant. Maar zouden jullie je activiteiten even een aantal auto’s verderop kunnen voortzetten? Ik wil graag mijn spullen even inladen en dan naar huis.’ Even daarvoor was ik naar mijn auto gelopen en keek ik recht op de melkwitte billen van een jongen die precies voor mijn motorkap stond.  Toen ik langs hem heen keek, zag ik het verschrikte gezicht van een meisje. Ze slaakte fatsoenlijk een beschaafd gilletje en sprong op. De jongen hees onhandig zijn broek op. ‘Sorry man’, stamelde hij. ‘Ik wist niet dat het jouw auto was’.

Ik haalde mijn schouders op en keek het stelletje na terwijl ze zich haastig uit de voeten maakten. ‘Jullie waren trouwens wel helemaal te gek vanavond’, riep hij nog achterom. ‘Bedankt’, mompelde ik, terwijl ik mijn motorkap inspecteerde. Niet ingedeukt. Gelukkig. Dat had er nog bij moeten komen. Mijn lieve, kleine Fiatje had die dag al genoeg te verduren gekregen. Rock ’n roll car bij uitstek.

On the road. Je maakt wat mee. Het bandleven, ik hou er zo van! Ik ben nooit en nergens zo gelukkig als wanneer ik met mijn band onderweg ben of op de bühne sta. Ik wens iedereen ook een tournee toe. Ga vooral lekker touren. Je wordt er zo intens blij van. Heus waar!

Ten eerste omdat ik echt de allerleukste band van Nederland heb (ja… écht!!). Ten tweede omdat het altijd gezellig is, en niets leuker is om los te gaan met je eigen bandje, je eigen liedjes (en een paar netjes geleende songs). Hey, en als het publiek het dan ook nog eens te gek vindt, dan is dat alleen maar mooi. Kennelijk stralen we het plezier ook uit. Overal waar we spelen is het een gek-ken-huis, roept men ‘wat een energie. Wat een goede band’.  Echt. Je moet zeker eens komen kijken. Of nog beter….. boeken!

Tot zover de schaamteloze zelfpromotie en borstklopperij. De bewuste dag zouden we spelen in Beverwijk, tijdens Thank God It’s Friday. Een leuke dag gingen we er van maken. Doen we altijd. Eerst rustig en relaxed repeteren en dan zo langzaamaan eens richting de kust. Daar zouden we lekker spelen om nog wat fijn te blijven hangen om naar de bandjes na ons te kijken.

On The Road

‘Ben je met die auto!?!’ Het gezicht van toetsenist Wouter verried teleurstelling. Enigszins vermengd met verbijstering. Ik had alle portieren inclusief de klep van de kofferbak geopend en we keken wat beteuterd naar de halve backline die in de Fiat Punto zou moeten (nadat ik een parkeerbon onder mijn ruitenwisser vandaan had getrokken!). Gitaren, bas, versterker, pedalboards, toms, snare, bekkens, om de band zelf voor het gemak nog maar even niet te vergeten.  ‘Dat gaat passen’, zei hij resoluut. Ik trok een bedenkelijk gezicht, net als de overige bandleden.

Om een heel lang verhaal zo kort mogelijk te maken. Wouter is een geweldige toetsenist, maar ook nog eens puzzelmaster. Na wat geschuif, gevloek en gelach kregen we alles erin. Ik achter het stuur nog het meest relaxed. De overige – letterlijk – begraven onder de spullen. Af en toe hoorde ik een kreun of een grinnik van onder de berg dozen en koffers achter me. De assen van de bolide bogen vervaarlijk door. En zo vertrokken we.

Het Rock ’n roll on the road leven. Laag bij de grond hangend. Een voet in je nek en bij elke hobbel en drempel een geschreeuw alsof je net een ravijn in rijdt. Ik kon nauwelijks in mijn spiegels kijken en maximaal 90 op de snelweg. Niet omdat ik niet harder durfde (ja zeg, we zijn niet van gemalen poppenstront!), meer omdat de auto niet meer harder kon.

Dit zijn momenten waar ik van geniet. Waarom? Ja, weet ik veel. Het is de romantiek, het back to basic gevoel. Ik heb ook ooit in een band gespeeld waarbij ik keurig door een chauffeur werd gebracht. Dan liep ik het podium op, kreeg mijn gitaar om gehangen en kon ik spelen. Ook leuk, zeker. Maar niet van deze charme. Vergelijk het met kamperen. Waarom zou je dat doen als je ook lekker warm en knus in een huis/hotel kunt zitten?! Gewoon daarom! En laat ik nou ook nog eens gek zijn op camperen!

Dit is zwoegen. De heenweg, het uitladen, opbouwen, soundchecken, spelen, zingen, zweten, afbouwen, inladen, de terugreis. Allemaal zelf. Heer-lijk. Zou ik elke dag wel kunnen doen.

Show & toegift

Toen we aankwamen zag ik de organisatoren van Thank God It’s Friday breed glimlachen. Om het pandemonium dat ze voor zich zagen. Ook zag ik ze haast schrikken toen ze de deuren van de Punto open zagen gaan en merkten hoeveel mensen er nog onder de berg spullen vandaan kwamen. Ze konden haast niet meer weigeren een helpende hand toe te steken. En dat deden ze.

De show was leuk. We hebben lekker en goed gespeeld en een indruk achter gelaten. Na de show zijn we nog blijven hangen, wat gedronken en hebben we het gezellig gemaakt. Beetje ‘mingle with the crowd en de andere bands’, zo doe je dat.

De toegift werd die avond verzorgd door een jongen met witte billen en zijn vriendinnetje (tenminste, daar ga ik maar even vanuit, maar he… we hebben het hier over Rock ’n Roll he!?!). Al was ik blij dat mijn arme autootje alvast was ingereden, want ik moest de jongens nog naar huis brengen. Dus, hup, weer die doorzakkende assen. Op naar Zaandam dit keer.

Eenmaal thuis speelde alles zich nog eens als een film af in mijn hoofd. Ik keek door het raam naar buiten. Daar stond de Punto. Alsof er niks was gebeurd. Keurig geparkeerd, glimmend in het licht van een lantarenpaal. Ik liep naar de koelkast, pakte een biertje en plofte neer op de bank. De adrenaline zou me nog wel even wakker houden, zoals zo vaak.

Ik proostte op de auto en de band. Zielsgelukkig. Wat een mooie dag was het weer.

Ik heb een mooi leven!

X

Ma*rten


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: