Gepost door: maartenvanpraag | oktober 6, 2011

Griep

Het is me nog nooit overkomen. Al heb ik er regelmatig hele stoere verhalen over gehoord. Soms zelfs op het belachelijke af. Muzikanten die als oorlogsveteranen verhalen over hun leed. Het liefst doordrenkt met de meest smeuïge en tot de verbeelding sprekende details. Zelf had ik het nog nooit ervaren: optreden met een serieuze griep onder de leden.

Iedereen zal de verschijnselen wel kennen. Je wordt zweterig wakker met het gevoel dat er net een kudde olifanten over je heen is gelopen. Spierpijn, een kloppend hoofd, snotterig en je hebt waterige ogen. Zo werd ik vorige week wakker en ik wist meteen hoe laat het was. Griep.

Normaal gesproken geen reden voor opwinding. Lekker dagje thuis. Maar kwam het nu even slecht uit! Ik had die avond een optreden. En gigs annuleren, daar is bij mij meer voor nodig dan een griepje…

Voor wie mij of dit blog al een tijdje volgt is het geen nieuws. Solodebuutalbum uitgebracht in maart en sindsdien veel spelen met de band. Zoals je al eerder hebt kunnen lezen: het is erg leuk, zelfs voor het publiek, gezellig, vermoeiend en het levert nog wat op ook. Eigenlijk is er voor mij geen beter tijdverdrijf, maar die dag was ik liever ouderwets met eens stapel stripboeken en jus d’orange in bed gebleven.

Maar ik ben plichtsgetrouw dus heb ik me zo goed en zo kwaad als het kon opgelapt, raapte mijn gitaren bij elkaar, gooide mijn versterker in de laadbak en ben toch in de auto gestapt.
Natuurlijk kwam ik in de file, want dat kom je tegenwoordig op elk ongewenst tijdstip. Ik trok nieuwsgierige blikken van automobilisten omdat ik in de auto alle zangoefeningen in de praktijk bracht die ik me kon herinneren. Ik moet toegeven dat het nou niet direct een alledaagse gezicht zal zijn geweest. Ach, alles voor de kunst…

‘Wat zie jij eruit’, is het eerste wat drummer Erik tegen me zegt als ik de zaal binnen kom lopen.
‘Dank je’.
‘Nee, serieus man, je ziet eruit alsof er een kudde olifanten over je heen heeft gelopen.’
‘Zo voel ik me ook, ik heb griep.’
Na deze ontboezeming nemen band en het tourmanagement me liefdevol onder de vleugels. Mijn spullen worden me uit handen genomen en ik hoef niet zelf op te bouwen. Ook de soundcheck mag ik aan me voorbij laten gaan. Ik hoef slechts ‘1, 2, 3, test’ door de microfoon te roepen en mag vervolgens weer op mijn plek. Het heeft zijn voordelen, een griepje.

Na wat paracetamol probeer ik heel voorzichtig wat te eten tijdens de crewmaaltijd. Ik doe zelfs voorzichtig mee aan het traditionele moppentappen. Zal het dan toch lukken vanavond? Alle doemscenario’s en sterke verhalen van collega muzikanten trekken angstvallig aan mijn geestesoog voorbij…

Op een gegeven moment komt de tourmanager ons dan eindelijk demonstratief op haar horloge tikkend duidelijk maken dat het tijd is. Raar wat er dan met je lichaam gebeurt als je ziek bent. Op weg naar het podium voel ik gewoon dat de adrenaline het als het ware overneemt van de paracetamol. Helemaal als ik vanuit de coulissen de zaal in gluur en het publiek zie. Het is druk. Veel drukker dan ik verwacht had.
Eenmaal op het podium concludeer ik dat al die muzikanten met hun sterke verhalen over overgeven en flauwvallen op het podium een grote duim moeten hebben. Het valt allemaal best wel mee namelijk. Ok, mijn stem slaat af en toe over en als ik in mijn enthousiasme op het drumpodium spring word ik verblind door vreemde lichtflitsen voor mijn ogen.
Het applaus aan het einde maakt echter veel goed.

Mijn vrienden van de band en slaan me iets te hard op de schouder en complimenteren me met misschien wel een van de beste optredens die ik ooit gaf. Ik neem het maar als een compliment, al geeft het ook te denken.
Gloeiend, van trots en koorts, heb ik toen de kleedkamer opgezocht. Daar is alle adrenaline uit mijn lijf en het lijkt ineens of de kudde olifanten op zijn schreden is teruggekeerd en andermaal over me heen walst.

Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe ik ben thuisgekomen. Het enige dat ik nog weet is dat ik de volgende ochtend zo fris als een hoentje wakker werd. Echt helemaal nergens meer last van. Weg griep. Als een jong hertje sprong ik uit bed en begroette de ochtendzon en de fluitende vogeltjes.

Diep onder de indruk van dat medisch wonder nestelde ik me vervolgens achter mijn computer waar ik dit stukje tikte…
Voor mensen die zich grieperig of anderszins ziek, zwak en misselijk voelen heb ik slechts een kort advies: vergeet de paracetamol, de eeuwige jus d’orange en de droge biscuits. Ga op tournee! Uitzweten die handel!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: