Gepost door: maartenvanpraag | oktober 20, 2011

To Poliep or not to Poliep…

Het regende. Nee, het hagelde zelfs. En niet een klein beetje ook. Het was werkelijk zulk afschuwelijk weer dat je er stante pede van in een inktzwarte depressie zou kunnen afglijden. Zulk weer dat als je ’s ochtends wakker wordt, je de gordijnen het liefst dicht laat en huilend met een warme kruik weer je bed in zou willen duiken. Zulk weer.

Mij deerde het niet meer. Van al die inktzwarte wolken en hagelstenen trok ik me geen reet aan. Ik huppelde en fladderde rond. Zo licht als een veertje. Ik danste de trap van het medisch centrum af, maakte een pirouette en botste bijna tegen een hevig verbouwereerde mevrouw aan. Ik maakte mijn excuses en moest me inhouden om haar door mijn extatische blijdschap niet vol op de mond te zoenen. Ik dartelde naar buiten en ik zong. Ik zóng. Luid, want het kón en het mocht!

APK

Nog geen uur daarvoor was alles nog anders geweest. Ik parkeerde mijn auto op de asgrauwe parking voor het medisch centrum. Ik keek door de voorruit omhoog naar het gebouw. Oerlelijk. Je ziet van de buitenkant dat dit een pand is waar uiterst nare dingen gebeuren. Mijn maag draaide om. Een diepe zucht. Ik wilde hier niet naar binnen. Ik wilde NIET.

Met lood in mijn schoenen liep ik naar de deur, sleurde mezelf de trap op en melde me keurig op tijd bij de balie van de KNO arts.

Mijn stembanden waren toe aan een APK keuring. Een routinecheck. Gewoon eens kijken of alles nog wel schoon is. Geen poliepen of andere aandoeningen die je stem (blijvend) kunnen beschadigen. De laatste keer dat ik dat had laten doen was al weer 10 jaar geleden. De tijd was weer daar.

Ik was er niet gerust op. Het was in mijn directe en indirecte omgeving iets te veel voorgekomen. Poliepen. Het leek schering en inslag. Tot overmaat van ramp had ik een paar dagen eerder een docu gezien over Harry Nilsson. Misschien wel de beste zanger allertijden. Mijn hemel wat had die man een stem! Van fluweel gewoon. Hoe triest dan dat hij die blijvend beschadigde en de laatste jaren van zijn leven niet meer kon zingen.

Het ene doemscenario na het andere trok aan mijn geestesoog voorbij. Optredens cancellen, onder het mes, een tijdje niet mogen zingen en…. Een aantal dagen niet mogen praten! Ja zeg! Ik niet mogen praten. Ik denk dat ik volslagen gek zou worden!

‘Doe je mond maar open’, zei de charmante k.n.o. arts. Ze trok mijn tong iets naar buiten en ging met een apparaat mijn keel in dat nog het meest leek op dat ding dat je in je brandstoftank steekt als je gaat tanken. Even kokhalzen, maar dan valt het best mee.

Op een tv scherm tegenover me kon ik live meekijken. Ik wilde dat niet, maar deed het toch.

Op aanwijzing van de arts maakte ik een glissando van de laagste naar de hoogste noot die ik zo kon maken met mijn tong uit mijn mond en een martelapparaat in mijn keel.

Pardoes kwamen daar twee witte fliebertjes tevoorschijn. Die lustig meetrilden op het geluid dat ik maakte. Het leken wel vleugels van een nachtvlinder, al deed het hele tafereel me ook denken aan… het vrouwelijke geslachtsdeel, maar dat terzijde.

… toen kwam het verlossende woord. ‘Nou, die zien er heel erg mooi uit hoor. Helemaal niks mis mee. Hele mooie bandjes heeft u meneer van Praag.’

De spanning liep mijn lichaam uit als lucht uit een ballon. Ik wilde de arts omhelzen. Haar zoenen. Ik realiseerde me net op tijd dat er nog iets in mijn keel stak. Dus reageerde ik opgetogen met ‘Ghahghggggee Hgrghgggeeaa’.

Euforie

Ik was blij. Opgelucht. Realiseerde me ook wel dat voor veel mensen in mijn omgeving ik als een enorme hypochonder en aansteller door het leven ging. Maar voor mij was dit echt wel degelijk een big deal. Ik maak hen via deze weg mijn welgemeende excuses.

In de auto draaide ik Nevermind van Nirvana. Ik zong luid mee met Cobain. Wat kon mij het ook schelen! Ik heb mooie bandjes, dat had de dokter zelf gezegd. En die kunnen wel tegen een stootje. Come As You Are…


Responses

  1. * grinnik* Heerlijk om te lezen, en goed nieuws dus😉

  2. Hoi Maarten,

    Gefeliciteerd en logisch dat je opgelucht bent.
    Kun je de sterren van de hemel zingen; je hebt nog een boel te gaan!;-)
    Genieten wij ondertussen mee.

    Gr. Sandra Liem


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: