Gepost door: maartenvanpraag | december 29, 2011

Glitterazzi

Dat doet een muzikant niet. Dat. Doet. Een muzikant. Gewoon. Niet!

Dansen.

Muzikanten doen dansen af als een bezigheid voor diegene die niet gezegend zijn met het vermogen een muziekinstrument te bespelen en om dat te compenseren maar een beetje met de heupen zwiepen op de dansvloer. Voor mensen die hun leed, frustraties, woede of liefde niet kunnen uiten door zang, piano, gitaar, trompet of desnoods triangel en het daarom maar op de dansvloer doen.

Zo zien muzikanten dat.

Wij muzikanten maken muziek, om anderen te vermaken. Te verpozen. Te ontroeren. Om onszelf te uiten of anderen aan het dansen te brengen. Maar zélf dansen!? Ben je me daar een haartje betoeterd!

Dinsdagavond 27 december 2011. Paradiso Amsterdam. Glitterazzi. Ik heb gedanst. Als een malle!

Mooie avond. Boeiend mag ik wel zeggen. Had eigenlijk geen zin of puf. Zag mezelf – muzikant– beslist niet op de dansvloer staan. Wat had ik dan te zoeken in Paradiso op dit hippe feestje!? Pas op het allerlaatste moment besloot ik om toch maar te gaan. Trok iets zwarts aan, sprong in de auto en reed naar Amsterdam. Buiten Paradiso even gewacht op Amber en Willine (later kwam ook Tamar ons verblijden met haar aanwezigheid) en toen zag ik het al.

Jawel, zo’n avond. Buiten verzamelden zich de eerste gasten. Allemaal kleurrijk, glitterrijk, extravagant, gay en überhip. Ik keek naar mijn zwarte overhemdje en All Star sneakers en kreeg een droge mond. En ik was vast van plan die droogte te gaan verhelpen door de hele avond aan de bar te blijven drinken. Er zou niet gedanst worden. Hoe goed het gezelschap ook was. Aan mijn lijf geen tango en polonaise. No frikkin’ way!

All in the mind

Met het verglijden van de tijd heb ik er een soort schaamte voor gecreëerd, dat dansen. Vanaf mijn 16e, het moment dat ik begon met gitaarspelen. Alsof er van toen af aan kleine metaaldeeltjes vanaf de snaren, via mijn vingertoppen mijn lichaam binnendrongen. Alsof die deeltjes zich ophoopten in mijn heupen en daar de boel finaal lieten vastroesten. Dansen werd een soort taboe. Een dansvloer een no fly zone.

Ik kan het niet, dacht ik altijd bij mezelf. En als je dat maar blijft geloven dan wordt het ook een werkelijkheid. Stel jezelf maar eens 20 jaar lang voor dat je niet kunt fietsen. Stap dan eens op een fiets. Ik verzeker je dat je er direct vanaf lazert, of slingerend jezelf de sloot in bonjourt. It’s all in the mind

Want geloof het of niet. Ooit… ja, ooit… was ik een vervend danser. Verhalen van een Maarten die op bruiloften met vrouwen van 2x zijn leeftijd de hele avond op de dansvloer sleet doen de rondte (en ze kloppen). Het is ooit ergens mis gegaan, en ik denk dat het begon op het moment dat ik het muziek maken allemaal veel te serieus ben gaan nemen.

Glitterazzi

Terug naar dinsdagavond. Ik ben wel wat gewend hoor. De afgelopen jaren ben ik als muzikant en singer-songwriter op plekken geweest, heb ik dingen gezien en meegemaakt waar ik gerust een bestseller over zou kunnen schrijven. Ik kijk nergens van op.

Toch zijn het doorgaans de wat ‘rauwere’ plekken waar ik kom. Krakend oud hout, rook, baarden, gympen en t-shirts. Minder glitter in ieder geval. Het was dus voor mij even geleden dat ik bij binnenkomst direct een soort glittershower kreeg (in mijn haar. Inmiddels 4 douchebeurten verder ben ik nog een wandelende glitterwolk).

Ook even geleden was het dat ik bij elk oogcontact met een man (al dan niet bedoeld) direct sjans had.

Ook even geleden dat ik die ene ex tegenkwam die zich een glitterhoedje schrok dat ik op dit feestje aanwezig was.

Ook even geleden dat ik in mijn billen werd geknepen door mannen. Op deze avond vaker dan ik in mijn hele leven door het vrouwelijke geslacht. Al moet gezegd, egostrelend is het wel om te weten dat je nog ergens in de markt ligt. Fijn dat Amber, Tamar en Willine zo nu en dan als een soort VN Veiligheidscordon beschermend om me heen hingen.

Ook even geleden dat ik gedanst heb. Het gebeurde gewoon. In de kleine zaal van Paradiso. Alsof mijn dansspiergeheugen langzaam terugkwam. Eerst de ene heup, toen de andere. Voorzichtig. Ingetogen. Niet al te sexy, voordat het billenknijpen weer in alle hevigheid zou losbarsten. Maar wel gewoon leuk. Ik verbaasde mezelf. Ik vond het LEUK!

Schaterlachend reed ik in de auto naar huis. Gedanst! Ik! Who would have thought. Dat geneuzel van muzikanten en niet dansen ook. Prik er doorheen mensen. Het is een houding. Een poze. En dan ook nog eens flinterdun. Zo van: we kunnen niet dansen, dus we doen alsof het so not cool is…

Doe zoals Amber, Willine en Tamar. Trek al die vastgeroeste en onverschillige muzikanten de dansvloer op. Vinden ze stiekem leuk. Echt, geloof me.

Dansende singer-songwriters. The world will be a better place


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: