Gepost door: maartenvanpraag | maart 26, 2012

Paul

Ik was 14 jaar. Waar mijn leeftijdsgenootjes hun kamer vol hadden hangen met posters van Michael Jackson, Madonna en Milli Vanilli, domineerden Lennon, mcCartney en The Beatles de mijne. Dat vond men opmerkelijk in die tijd.

Zo opmerkelijk dat ik werd gevold en geinterviewd door Het Jeugdjournaal. We schrijven november 1989. Paul mcCartney gaf een serie uitverkochte concerten in Ahoy. Mijn vader had een kaartje voor me gekocht en daar gingen we. De hele dag al was ik zo diarree-opwekkend nerveus. Vanwege het concert, maar ook omdat het Jeugdjournaal me volgde. Als je de beelden terugziet, dan zie je een mannetje – net een beetje de baard in zijn keel (toen nog niet op mijn wangen) – op de rand van zijn bed vertellen over zijn liefde voor The Beatles. Tussen zijn plakboeken, stapel LP’s, posters, bekers en andere prullen. Best aandoenlijk, als ik dat even zeggen mag.

Helemaal het moment na het concert. Je ziet me Ahoy uitlopen met glinsterende oogjes. Glimlachend van oor tot oor. Ik zeg met overslaande stem dat het ‘he-le-maal te gek was’. En dat was het ook geweest. Een memorabele avond. Het was mijn concertontmaagding. En die ‘1e keer’ is me altijd bijgebleven.

… ik weet nog dat ik tijdens het concert dacht: ‘dat wil ik later ook’. Op het podium, gitaar, zang, publiek…’. Met alle gevolgen van dien…

Paul 2012

Precies zo liep ik afgelopen zaterdag Ahoy uit. Met glimmende oogjes breed glimlachend, hevig geinspireerd. Paul in Ahoy, het was een memorabele, zo niet historische avond. Vooraf wist ik heus wel dat het iets moois zou worden. Toch overtrof de werkelijkheid alle dromen of weerspiegelingen. Er ging die avond zo ontzettend veel door me heen. Daar kwam hij de bühne op. Rustig, in stijlvol pak, zijn beroemde Höfner Violin Bass om zijn nek. Zijn jongensachtige glimlach, een knipoog. Hij had er zin in, dat zag je meteen.

‘Dit is Paul, een Beatle!‘, dacht ik bij mezelf. ‘Dit is de man die songs schreef met Lennon, die mede verantwoordelijk is voor een revolutie in de (pop)muziek, die geschiedenis heeft geschreven. Een man die zo on-voor-stel-baar veel heeft meegemaakt, gedaan en betekent heeft voor de wereld.’ ‘He has broken so much ground. Has so many musical lives, so much influence on us all, it’s beyond comprehension’, hoorde ik een Engelsman schuin achter me zeggen voor aanvang van het concert. En dat vat het enigszins samen…

En toen gebeurde het. Hij begon. ‘Close your eyes, and I’ll kiss you…’. Het was alsof iemand me met de vlakke hand een klap in mijn gezicht gaf. Ik kreeg zo’n enorme brok in mijn keel, en de tranen biggelden over mijn wangen. Een beetje beschaamd keek ik om me heen, maar ik was niet de enige. Deze iconische liedjes, door de man en de stem zelf, met dat karakteristieke verende hupje en de wenkbrauwen vragend opgetrokken tijdens het zingen, het raakte alle 10.000 aanwezigen. Ik bedoel, Blackbird, al 1000x gehoord. Ook zelf gespeeld. Maar als híj het speelt…

Het was een aaneenschakeling van hoogtepunten. Paul was goed, geestig, ontspannen. Vermaakte de mensen met grapjes, interactie, mooie anekdotes en natuurlijk zijn muziek. Fantastich was het dat hij buiten de songs waar hij niet onderuit kwam ook wat minder bekende nummers als The Word, Nineteen Hundred And Eighty Five, Ram On en The Night Before speelde. Met als emotioneel hoogtepunt de prachtige homage aan George Harrison met Something (Begeleid door prachtige foto’s van Harrison op het grote scherm. Hup… daar waren de tranen weer). Het was 1 groot feest.

Drie generaties

Vijftig jaar muziekhistorie kwam live voorbij. De soundtrack van mijn leven. Alles meegezongen door 3 generaties. Dat is echt uniek. Net als het feit dat Paul, bijna 70 jaar, onvermoeibaar 40 liedjes in bijna 3 uur tijd speelt (2 toegiften). Zonder 1 slokje water, pauze of tekenen van vermoeidheid. Dat doe ik hem echt niet na. Dat doet bijna niemand hem na denk ik. Een hele, hele diepe buiging maak ik daarvoor.

Drie uur live muziek, en dan nog ga je weg en denk je: ‘ja, maar hij heeft Penny Lane niet gespeeld, of Michelle, of…’

Iedereen liep in een roes naar buiten, en direct braakte Twitter de supperlatieven over deze avond uit. ‘Historische avond in Ahoy met Paul mcCartney. Ongelofelijk’, zei Claudia de Breij. ‘I’m in love with Paul mcCartney’, riep Carice van Houten. ‘Onvoorstelbaar’, ‘Beste concert ooit’, ‘Wat een avond’, ‘Wat een baas!’, ‘Emotioneel’, etc. Alle denkbare overtreffende trappen kwamen voorbij.

Ik las ergens een recensie. ‘mcCartney dicht generatiekloven’, en, ‘Van alle Goden en mindere Goden staat Paul mcCartney op eenzame hoogte’. Ik denk dat het klopt. Ok, de man heeft zeer zeker ook een hoop edelkitch geschreven en opgenomen in zijn solotijd. Maar goed, als je al zo lang muziek maakt, dan maak je ook wel eens iets dat niet zo best is. Hij is de eerste die dat toegeeft, en dat siert hem. Het is hem vergeven. In Ahoy was het in ieder geval een avond die ik echt niet meer vergeet.

Veertien jaar

Bij het laatste nummer – de beroemde Abbey Road medley – keek ik om me heen. Niet ver achter me stond een jongen met zijn vader. Ik schat hem een jaar of 10. Ergens zag ik mezelf weer terug, in ’89, veertien jaar oud. Luid meezingend met de laatste zin van de avond (en misschien wel 1 van de mooiste uit de popmuziek): ‘And in the end, the love you take, is equal to the love you make…’.

Amen!


Responses

  1. Geweldig gaaf geschreven!

  2. zo herkenbaar….dochter van 15 heeft diezelfde passie voor The Beatles… heeft alle muziek; op elpee!!!!! verzameld, boeken, dvd`s enz…vorig jaar naar Ringo Starr geweest op Bospop, kortom…besmet met het enige en echte Beatles-virus!!
    Helaas nu niet naar Paul(al had ze dit zo graag gewild; het kon echt niet; 8 weken geleden een levertransplantatie ondergaan)
    Zelf heeft ze helaas geen muzikale talenten, maar wel Dj -talenten en aspiraties.

    We hebben genoten van deze blog! Dank je wel Maarten

    groetjes Susan( diezelfde die een enorme klik heeft met The Road Ahead)

  3. Ben ik er toch een beetje bij geweest… Ik heb ooit met een collega/vriend een scriptie over The Beatles gemaakt, in onze opleiding tot verpleegkundige. Het verband zie ik ook niet helemaal meer, maar het leverde ons wel een 8 op en vele uren luisterplezier. Mooi geschreven!
    Groetjes, Heidi

  4. geweldig maarten, zit het me kippenvel te lezen…..


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: