Gepost door: maartenvanpraag | mei 8, 2013

Flow

Een bewogen week. Zo mag ik het gerust omschrijven. Veel muziek, kilometers, leuke ontmoetingen, ideeën, ontwikkelingen en mooie dagen.  Ik zit in een flow. Een soort creatieve roes.

Waar te beginnen? Laten we gisteren er eens bijpakken. Dagje hoor. ’s Ochtends vroeg naar Amsterdam. Auditie voor een rol in een commercial. Daarna richting Burgh Haamstede in Zeeland. Een ritje van zo’n 150 kilometer. Hier vond wederom een preproductie- annex songwritingssessie plaats. Samen met Tony Cornelissen schaven aan ‘Rise Ya Crazy Lovers’. Een nummer dat ik inmiddels een aantal keer live speelde en kennelijk in de smaak valt zo links en rechts. Tony en ik gaan aankomende maandag beginnen aan de demo.

Klaar? Tevreden? Mooi! Dan kon ik weer naar de auto voor een rit naar Beusichem. Daar had ik een akoestisch optreden in Theater Het Heerenlogement. Een rit van… 145 kilometer.  Gelukkig kreeg ik een stapel chocola mee van Tony voor onderweg. Dat hielp. De iPod op shuffle hielp me vervolgens de files door.

Paul mcCartney

In Beusichem was het bijzonder. Prachtige locatie, fijn publiek (mooi als men met de ogen dicht ingetogen naar mijn liedjes luistert), leuke mensen. Buiten ikzelf stonden optredens van de Noorse celliste Annie Tannberg en de Argentijnse band Negritos op het programma. Tijdens een heerlijk diner maakte ik nieuwe, internationale vrienden. Helemaal toen de Argentijnen tegen me zeiden: ‘you know, you look like Paul mcCartney from the late 60’, early 70’s’ (denk bij dit Engels even een aandoenlijk Spaans accent). Ik mocht het spits afbijten, en direct na mijn optreden zei een van deze vrolijke Zuid-Amerikanen ‘The Beatles need you man.’

Banjo


Leuke jongens, die Argentijnen.

Zelf maken ze trouwens ook te gekke muziek. Twitterde ik direct na mijn optreden iets als ‘fijn optreden in een fijne locatie’. Diezelfde locatie werd vervolgens vakkundig afgebroken toen zij gingen spelen. Wat een energie!

Ik ging blij en ietwat vermoeid naar huis, even na middernacht. Een rit van 80 kilometer.

Banjo

De dag ervoor –maandag – was het banjodag. Ik nam mijn gitarist Daan Krakers en drummer Sam Zimmerman mee naar de studio in Zeeland voor yet another day of preproduction. We gingen werken aan ‘Dear Jessica’, en Daan had
speciaal daarvoor zijn banjo mee gesleurd. Voegt echt iets toe aan deze song. Na wat zoeken en proberen stond er uiteindelijk een mooie take op de spreekwoordelijke band. Het wordt mooi, dit nummer. Nee, maar echt!

Het was wederom een memorabele dag in de Magic Room van de Heer Cornelissen. Mooi om hier te werken.

Sunderpants

Zaterdag 4 mei was het eerste echte openbare optreden van Sunderpants. In Café Langereis in Amsterdam.

Wat is dat? Sunderpants?

SunderpantsHet begon als een soort van gimmick. Tussen mijzelf en Tamar Tieleman. We maakten een soort lijst van onderbroekendansplaten. Met andere woorden, op welke plaat is het lekker om in je onderbroek gek te doen. Op die lijst kwam verdacht veel 80’s rock voor.

Omdat niemand met ons in onderbroek het podium op wilde, bleven alleen Tamar en ik over. Daarom kwam er van de 80’s rock ook weinig terecht. Nu brengen we gewoon een set fijne, akoestische liedjes. Met mooie samenzang, een ukelele en zo meer.

In Langereis was ons live debuut. We waren best even een beetje gespannen. Na een paar repetitieavonden (we hadden lang niet geoefend) waren we er klaar voor.

En het was een memorabele avond hoor. Amsterdam ontving Sunderpants met open armen en er werd nog lang over nagepraat. Niet door alle aanwezigen, met name door Tamar en mij (en de leuke mensen die ik in Langereis leerde kennen), maar er werd wel degelijk hard geklapt en genoten. Mensen bleven buiten het cafe zelfs staan om naar binnen te kijken en te luisteren. Dat kwam echt niet omdat we in ons ondergoed stonden, want we hadden ons broek nog keurig aan.

Aan het einde van de avond hadden we nieuwe boekingen in onze tas. Kijk. Zo doen wij dat.

O.M.G.

De week ervoor werd gekenmerkt door meer preproductie in Zeeland. Die zaterdag had ik een fijn optreden in het pittorske Almere Buiten. Meer leukeOMG ontmoetingen. Met onder andere Gerhardt, die ik voor het eerst tegen het lijf liep (ik genoot van zijn optreden) en de sympathieke en zeer getalenteerde singer-songwriter Emil Landman. Ook zijn gig was fantastisch.

Een fijne gig met wederom een leuk en aandachtig publiek. Wel voorafgegaan door lichte paniek omdat tijdens mijn soundcheck mijn gitaar het niet bleek te doen (het bleek de batterij!). Wat mij betreft speel ik bij een komende editie van O.M.G. nog eens.

De komende weken staan weer in het teken van preproductie en songwriting. Processen die een klein beetje door elkaar aan het lopen zijn. We werken hard aan iets moois. Ik kan niet wachten om het met iedereen te delen. Maar geduld is nou eenmaal een schone zaak. Ook voor mij. Kwaliteit voor snelheid.

Binnenkort meer nieuws! I’ll keep you posted.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: