Gepost door: maartenvanpraag | oktober 16, 2013

Mijn opa en Shells And Stones

‘Je leven is een verzameling schelpen en stenen. Dat zijn je mooie momenten, herinneringen, verdriet en vreugde. Die moet je in een potje stoppen en af en toe eens uit de kast trekken om er naar te kijken.’ Dat zei mijn opa ooit. Op zijn 76e verjaardag. Terwijl hij in zijn karakteristieke oude stoel zat. Als een oude, door Parkinson versleten man, wat afwezig voor zich uit starend. Hij zei het niet eens tegen mij, maar tegen zijn neef. Ik was 14 en zat op de bank taart te eten en het allemaal kauwend aan te horen. Ik vond het een integrerende opmerking, al snapte ik niet precies wat hij er mee bedoelde en waarom hij het zei. Toch is het altijd blijven hangen. De taart ook. Het was mokka-schuimtaart. En erg lekker.

Max van Praag. Mijn opa. Hij was zanger in de jaren 40, 50 en early sixties. De tijd waarin Nederland omhoog krabbelde na de oorlog en wel wat muzikale steun en afleiding kon gebruiken. De tijd van de wederopbouw. Mijn opa was zelfs een buitengewoon succesvol zanger.  Iedereen kende zijn liedjes en die werden door de bakker, de dokter en de bouwvakker op de steiger meegezongen. Iedereen herkende hem. Zelfs toen er helemaal geen, of nauwelijks televisie was. Nog steeds kennen mensen zijn nummers en word ik er heel vaak mee geconfronteerd. Kan niet ontkennen dat ik daar trots op ben. Als ik in een kroeg of op een feest een zanger bijvoorbeeld ‘De Klok van Arnemuiden’ of ‘Weet je nog wel oudje’  hoor zingen denk ik ‘hey man, dat is van mijn opa!’.

Hij was ook gewoon echt goed, mijn opa. Zong loepzuiver, altijd en overal zeer duidelijk verstaanbaar. Met de juiste dynamiek, fijne timing en intonatie. Hij kon zijn publiek meesterlijk en charmant vermaken, gaf iedereen keurig een hand na afloop en stapte weer in zijn auto. Op weg naar de volgende. Ongekend populair in zijn tijd. Ik vind het prachtig om daar verhalen over te horen van mensen die hem uit die tijd kennen of het hebben meegemaakt.

VakbroederMax van Praag template

Ik vind dat mooi omdat ik zelf ook muzikant ben. Mijn opa was mijn vakbroeder en ik herken veel. Natuurlijk, inhoudelijk is er geen enkel vergelijk. Mijn opa was – zoals hij zelf zei – de ‘zanger van Jan-met-de-pet’. Ik ben wat men ‘singer-songwriter’ noemt (of toch niet?). Ik zing in het Engels, de nummers die ik zelf schrijf, vanuit mijn eigen belevingswereld. Ik zing anders. Speel met een band, of alleen. Ingetogen of juist keihard. Popmuziek, rock, folky, rock & roll, noem het hoe je het noemen wilt. Men vraagt ook wel eens of mijn opa mij muzikaal heeft beïnvloed. Het antwoord daarop is: nee. Inhoudelijk niet.

Maar. Zijn invloed kleeft in andere zaken wel aan me.

Het laatste dat hij ooit tegen me zei was: ‘denk nog eens aan me’. Dat doe ik vaak. Zeker als ik waar dan ook de muzikant uithang. Als ik bijvoorbeeld in een heftige regenstorm van Veendam naar huis rij terwijl ik eigenlijk doodop ben denk ik: ‘opa deed dit ook. In een rammelende oude Renault, er waren nog geen snelwegen, airbags, navigatiesystemen en iPods met 7000 liedjes die je random lekker kon laten afspelen. Niet zeuren Maart. Je hebt een prachtvak.’ Ook ik geef altijd iedereen na afloop keurig een hand, omdat ik vind dat het zo hoort en omdat hij dat ook deed. Ook ik vind het prachtig om mensen te vermaken met mijn muziek (niets, maar dan ook niets is mooier). Ook ik ben in hart en nieren artiest. Dat zit in mijn DNA, ik leef er voor en ernaar. Dagelijks bezig met mezelf beter te maken. Dat deed hij ook. Hij werkte keihard, in een andere tijd, vaak onder veel moeilijkere omstandigheden dan ik. Dat inspireert enorm kan ik je vertellen.

Oorlog

Mijn vak is het mooiste ter wereld. Of het een appel is die niet ver van de boom is gevallen, ik weet het niet. Feit is dat ik er voor in de wieg gelegd ben. Als heel klein jongetje wist ik al dat ik muziek wilde maken. Eigen liedjes, het liefst voor een zo groot mogelijk publiek. Altijd met muziek bezig geweest en nu loop ik al zo’n jaar of 14 mee in ‘de business’. Mijn carrière is een bumpy road (ja!), met prachtige hoogtepunten en schitterende momenten. Ik heb veel interessante en mooie mensen ontmoet door mijn vak, mooie plekken gezien, prachtige gigs gedaan. Ik ben er zelfs een completer mens door geworden.

Maar er zijn ook veel momenten van bittere teleurstellingen. Dat is vaak heel, heel erg moeilijk. Pijnlijk ook. Dan denk ik ook aan opa Max

Mijn opa was Joods. In de oorlog heeft hij met zijn vrouw moeten onderduiken. Vijf jaar lang geleefd in aanhoudende angst en bijtende onzekerheid. En toen hij uit de oorlog kwam was hij alles kwijt. Huis, geld, zijn ouders, zusje en zwager. Alles weg. Dat hield hem niet tegen. Hij stroopte zijn mouwen op en kreeg iets over zich van: ‘ik zal de wereld verdorie eens laten zien wat ik kan. Hoe goed ik ben en wat ik in mijn mars heb.’ Hij bouwde tegen de stroom in een fantastische carrière op.

Met name dát inspireert mij. Die veerkracht. Die mentaliteit. Ik denk daar vaak aan als het voor mij even tegen zit. En door er aan te denken ben ik een enorme bijter en doorzetter geworden. Ik laat me niet uit het veld slaan. Nooit. Hoe moeilijk het soms ook is. Dat zit nou eenmaal in me. Ik weet wat ik kan. Ik groei nog dagelijks als songwriter, zanger en muzikant, en laat dat graag zien. Bring it on.

Shells And Stones

Ik krijg vaak de vraag of Shells And Stones een knipoog is naar het feit dat de EP in het prachtige Zeeland is opgenomen. Nee. Daar heeft het niks mee te maken. De hele EP is van bijzonder persoonlijke aard, maar bij Shells And Stones viel alles in 1 keer in elkaar.

Ik wist dat de EP Shells And Stones Zou gaan heten voordat de song bestond. Met een knipoog naar de uitspraak van mijn opa zo veel jaar geleden. En ineens was daar ook het liedje. Een rif, een opnamesessie met de band, de tekst die Tony Cornelissen en ik schreven, letterlijk aan de microfoon.

‘It feels like I’m shaping shells and stones’. Een ode aan mijn opa? Misschien. Het betekent: ik leef. Ik leer, val en sta weer op. Ik maak mooie en minder mooie momenten mee. Ik maak schelpen en stenen en stop die in een potje. Voor de eeuwigheid.

Met dank aan mijn opa.

X

Maarten


Responses

  1. Een heel goed nummer, ik heb het helemaal afgespeeld. Daar zit leven in, maar het is niet hard of ruig. Vooraf natuurlijk eerst jouw blog gelezen over je opa. Wat een waardevolle herinnering(en)! Veel succes en plezier verder Maarten. Ik heb genoten van je blog en van Shells And Stones!
    Hartelijke groet,

    Jannie Harmsen

  2. Mooi geschreven stukje, mooie muziek ook!

  3. […] “Je leven is een verzameling schelpen en stenen. Dat zijn je mooie momenten, herinneringen, verdriet en vreugde. Die moet je in een potje stoppen en af en toe eens uit de kast trekken om er naar te kijken.” Zei Max van Praag tegen de veertienjarige Maarten. Een opmerking die altijd is blijven hangen en nu tot bloei komt in ‘Shells And Stones’. Het is indirect een ode aan Maartens zingende opa. Lees daarover meer hier https://maartenvanpraag.wordpress.com/2013/10/16/mijn-opa-en-shells-and-stones/ […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: