Gepost door: maartenvanpraag | april 20, 2015

Reunie

‘Alexander komt ook’, zei de man van de redactie door de telefoon. ‘Lukt het jou om hier om half 5 te zijn en het liedje live te spelen? Akoestisch, gitaar en zang?

Ik keek op de klok. Half 4. En live? Ja hallo, we hadden het nummer 13 jaar niet gespeeld.

‘Ja hoor, geen probleem’, hoorde ik mezelf zeggen.1610913_477855839032634_1438044440739466394_n

En dus was 24 uur, en letterlijk duizend positieve reacties later alles ineens anders.

Het was een wonderbaarlijke reünie bij DWDD. In heel veel opzichten. Ten eerste natuurlijk om Alexander weer eens te zien na jaren. Zoals vandaag in het AD te lezen valt gingen we destijds ‘nogal lullig’ uit elkaar, maar de onderlinge verstandhouding is al heel lang gewoon prima. Een omhelzing, meteen lachen en mooie herinneringen ophalen. Het voelde heel gewoon.

En toen de soundcheck. Het was alsof we het liedje de dag ervoor nog speelden. Het was er ineens weer. Het klonk zoals het klonk, zonder repetitie, zonder overleg. Dat was echt magisch. Tenminste, zo heb ik het ervaren.

Ik geef toe dat ik best gespannen was. Mensen die mij goed kennen zagen mij tijdens de uitzending aan mijn baard frunniken en herkende daarin – terecht – een nerveuze Maarten.

Ja, jemig. Na 13 jaar weer eens live tv met zijn tweeën. In DWDD. Dat vond ik eigenlijk wel een dingetje.

Maar het ging goed. Ik kreeg – letterlijk – duizenden reacties na afloop en in de weken erna. Allen positief. Van mensen die ontroerd en geraakt waren om ons weer samen te zien musiceren tot en met mensen die het liedje niet (meer) kunnen horen maar respect hadden voor onze performance en het stiekem toch wel goed vonden. Dat deed mij veel moet ik zeggen. Het liet mij weer eens zien hoe bijzonder het eigenlijk was wat we destijds hebben bereikt.

Want het is een wonderlijk liedje. Misschien niet exemplarisch voor waar City To City voor stond, het bracht ons veel succes. Uit diverse hoeken. Zo maakte ik vaak mee dat ik hele emotionele brieven kreeg van mensen die hoop en vertrouwen putten uit de song. Ik maakte zelfs mee dat men naar me toe kwam en zei dat het liedje hun leven gered heeft. ‘Ik wilde eruit stappen. Mezelf iets aandoen. En toen hoorde ik jullie nummer…’

Ik kan je verzekeren dat zoiets wat met je doet. Naast alle hitnoteringen, awards, Edisons en grote concerten ben ik daar nog wel het meest trots op. Nu na jaren en zoveel jaar ouder misschien wel nog veel meer dan toen.

Dat City To City ten onder ging lag niet aan het nummer. Maar wel bepaalde situaties waarin we terecht kwamen, de storm die opstak, verkeerde beslissingen die overhaast genomen moesten worden etc. Het was heel erg heftig allemaal. Zeer intens.

Nu staat dat alles in 1 klap in een ander daglicht. Er was zo ontroerend veel sympathie voor Alexander en mij, het nummer en het verleden dat we samen delen.

Een paar dagen na de uitzending spraken Alexander en ik elkaar lang aan de telefoon. Wat als…

… we gewoon weer eens samen gingen musiceren. En dan niet thuis op zolder (hoewel we dat ook al gedaan hebben inmiddels), maar dan gewoon ergens. Met publiek. In een theater. Of op een ander podium.

Niet omdat we de ambitie hebben weer hits te scoren of om de aandacht zitten te springen. Dat is juist het mooie. Nu doen we het zonder dat we ons gek laten maken. Geen stress. Gewoon leuk. Want dat is het.

Omdat het iets bijzonder is wat er gebeurde en het kennelijk zo moest zijn. Een reunieconcert. En dan zien we wel waar het schip ons brengt. City To City weer samen, en toch anders.

Album

‘Maar Maarten, jouw album? Wat gebeurt daar dan mee?’ Ik hoor het je denken.

Geen zorgen. Dat komt er gewoon. Alles volgens het geplande schema: single in mei, album (en single 2) in september.

Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Sterker nog, ik denk dat alles elkaar alleen maar kan versterken.

Wanneer het concert gaat plaatsvinden en wat we dan gaan doen? Geen idee nog. Dat gaan we de komende weken eens rustig uitwerken allemaal.

Het nieuws is nu dat er überhaupt een reünie komt. Had je me dat drie weken geleden gevraagd dan had ik waarschijnlijk hard gelachen en ‘nee joh gekkie’ gezegd.

Dus. Ken je het verhaal van de koe die een haas ging vangen? Nee?

Ik ook niet.

Maar zo zie je maar…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: