Gepost door: maartenvanpraag | mei 12, 2015

Onder de riem

De zon brandt op mijn rug. Een zacht Frans briesje koelt dat ook meteen af. Op mijn blote voeten zoek ik houvast op de soms verraderlijk los liggende keien. Ik vind langzaam mijn weg, schuin omhoog, langs een klaterend riviertje ergens in de oostelijke uitlopers van het Massif Central in Frankrijk.

Het is hier behoorlijk mooi. En stil. Alles dat ik hoor is het geruis van de wind door de bomen, het geklater van het glasheldere water langs de rondgeslepen keien en het watervalletje een kleine 50 meter verder stroomafwaarts. Een getjirp van een aantal cicades maakt het allemaal wel heel compleet. Ik kijk voor me. Een paar honderd meter verderop weer een waterval. Een nogal steile, die ik nooit op mijn blote voeten kan bedwingen. Daarom besluit ik maar even te gaan zitten. Het soort besluit dat ik sowieso al snel neem.

Mijn voeten in het koude water. Ik doe mijn ogen even dicht en luister naar alles. Ondanks dat ik op vakantie ben en eigenlijk geen moment met werk bezig ben geweest gaan mijn gedachten even terug naar het eerste half jaar van 2014. Het was nogal bewogen. Het opzetten van de studio met ups en veel downs, het beginnen aan het album (aldaar) en het feit dat die nog niet af was. Ik denk aan de plaat. Dat hij Young Hearts gaat heten en dat het een album wordt waar ik trots op mag zijn. Toch denk ik ook aan ‘hoe nu verder’. Het afronden van Young Hearts, het plan, de wens om een tourtje te doen als de plaat uit is en dat het allemaal wel weer moeilijk zal worden. Ik ben zo relaxed tijdens deze vakantie dat ik mijzelf een moment afvraag of ik het eigenlijk nog wel leuk vind allemaal, die mallemolen, dat muziek en albums maken. De knagende onzekerheid. Het gedoe.

Ik doe mijn ogen open en pak zonder te kijken een steen en werp die achteloos in het water. Forellen schieten verschrikt alle kanten op en mijn sombere gedachten spatten uit elkaar. Ik draai mijn blik iets naar links en dan zie ik hem daar liggen.

Alsof iemand hem daar voor mij heeft neergelegd. Alsof ik hem moest vinden. Zo keurig bovenop een platte kei, een steen in de vorm van een volmaakt hart. Even blijf ik kijken. Verbaasd. Dat is allemaal wel heel toevallig. Ik geloof nooit zo heel erg in die dingen, maar je zou bijna gaan denken dat het een teken is. Zo van ‘hou vol. Niet opgeven. Doorgaan waar je mee bezig bent, want het is mooi en de moeite waard. Hier. Ik ben een hart. Voor onder jouw riem’.

Ik pak de steen op en maak ik er meteen een foto van met mijn telefoon. ‘Een perfecte hoes voor de single’, mompel ik bij mezelf. ‘Young Hearts. Jou neem ik mee’, zeg ik tegen de steen. Een moment kijk ik om mij heen of niemand mij zo gezien heeft, pratend tegen een steen in mijn hand. Maar ik ben alleen. Ik steek het hart letterlijk onder mijn riem en besluit weer terug te lopen.

Terug naar de auto. Uiteindelijk na een week naar huis. Waar het album uiteindelijk af kwam en heel erg mooi werd. Waar de studio ook heel goed ging draaien. Waar de hartsteen symbolisch op mijn bureau ligt. Waar mijn single uitkomt over een paar weken. Met de foto van de steen – gemaakt een minuut nadat ik hem vond – als bijpassende hoes.

Young Hearts. Onder de riem.

Op 29 mei komt hij uit.

2014-08-20 08.43.18


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: